Αρχείο | Ιουνίου, 2014

Ουδείς προφήτης στον τόπο του

20 Ιον.

   Η φράση αυτή μού ήρθε στο νου, με αφορμή την περίπτωση φίλου, ο οποίος ως υποψήφιος στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, ενώ συγκέντρωσε συνολικά αξιόλογο αριθμό ψήφων, στο χωριό του τιμήθηκε με την ψήφο μόνο έξι συγχωριανών του  (προφανώς πέντε, αν εξαιρέσουμε την ψήφο με την οποία ο ίδιος τίμησε… τον εαυτό του).

 Ο Ιησούς διαβάζει την προφητεία του Ησαϊα στη συναγωγή της Ναζαρέτ


Ο Ιησούς διαβάζει την προφητεία του Ησαϊα στη συναγωγή της Ναζαρέτ

     Η φράση «ουδείς προφήτης εν τη πατρίδι αυτού» ή, σε νεοελληνικό λόγο, «κανένας προφήτης στον τόπο του»  είναι μια φράση της Καινής Διαθήκης η οποία χρησιμοποιείται για να δηλώσει ότι η αξία ενός ανθρώπου συνήθως δεν αναγνωρίζεται στον τόπο του (με παρόμοια σημασία και η παροιμία «κανένας δεν αγίασε στον τόπο του»). Η φράση αυτή ειπώθηκε από τον Ιησού, όταν επισκέφθηκε την πατρίδα του τη Ναζαρέτ. Είναι η εποχή που ο Ιησούς, μετά τη βάπτισή του, κηρύττει τη Βασιλεία του Θεού στην περιοχή της Γαλιλαίας. Κι ενώ οι Γαλιλαίοι δέχονται πρόθυμα τη διδασκαλία του, δε συμβαίνει το ίδιο με τους συντοπίτες του. Εξοργίζονται με την εμφάνιση τού Ιησού ως Μεσσία και αποφασίζουν να τον πετάξουν από το γκρεμό. Οι ευαγγελιστές παραδίδουν:

Λκ 4
• 16 (Ο Ιησούς από την Καπερναούμ2 της Γαλιλαίας) ήρθε στη Ναζαρέτ, όπου είχε μεγαλώσει. Το Σάββατο πήγε, όπως συνήθιζε, στη συναγωγή3 και σηκώθηκε να διαβάσει τις Γραφές4.
17 Του έδωσαν το χειρόγραφο με τα λόγια του προφήτη Ησαΐα. Ο Ιησούς το ξετύλιξε και βρήκε το σημείο όπου ήταν γραμμένο το εξής:
18 Το Πνεύμα του Κυρίου με κατέχει, γιατί ο Κύριος με έχρισε5 και μ’ έστειλε
19 να αναγγείλω το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς, να θεραπεύσω τους συντριμμένους ψυχικά• στους αιχμαλώτους να κηρύξω απελευθέρωση και στους τυφλούς ότι θα βρουν το φως τους να φέρω λευτεριά στους υποταγμένους, να αναγγείλω του καιρού τον ερχομό, που ο Κύριος θα φέρει τη σωτηρία στον λαό του. (Ησαΐας 61, 1-2)
20 Ύστερα τύλιξε το χειρόγραφο, το έδωσε στον υπηρέτη και κάθισε. Τα μάτια όλων στη συναγωγή ήταν προσηλωμένα πάνω του.
21 Άρχισε τότε να τους λέει6: «Σήμερα βρίσκει την εκπλήρωσή της η προφητεία που μόλις ακούσατε».
22 Όλοι συμφωνούσαν μαζί του• θαύμαζαν για τα γεμάτα χάρη λόγια που έβγαιναν από το στόμα του, και ρωτούσαν: «Αυτός δεν είναι ο γιος του Ιωσήφ7;
23 Εκείνος τους απάντησε: «Ασφαλώς θα μου πείτε την παροιμία που λέει, «γιατρέ, γιάτρεψε τον εαυτό σου. Όσα ακούσαμε ότι έγιναν στην Καπερναούμ κάνε τα κι εδώ στην πατρίδα σου».
24 «Σας βεβαιώνω», πρόσθεσε, «πως κανένας προφήτης δεν έγινε δεκτός στην πατρίδα του» .

Μκ 6
2 … Από πού τα κατέχει αυτά; Και ποια είναι η σοφία αυτή που του δόθηκε; Πώς κάνει τέτοια θαύματα…;
3 Αυτός δεν είναι ο ξυλουργός, ο γιος της Μαρίας κι αδερφός του Ιακώβου, του Ιωσή, του Ιούδα και του Σίμωνος; Κι οι αδερφές του δεν μένουν εδώ στον τόπο μας;» Κι αυτό τους δημιουργούσε εμπόδιο να τον πιστέψουν.
4 Κι ο Ιησούς τους έλεγε: «Δεν υπάρχει προφήτης που να μην τον περιφρονούν οι συμπατριώτες του, οι συγγενείς του κι η οικογένειά του».
5 Κι έτσι δεν έκανε μπροστά τους κανένα μεγάλο θαύμα, παρά μόνον ακούμπησε τα χέρια του σε λίγους αρρώστους και τους θεράπευσε.
6 Κι έμενε κατάπληκτος από την απιστία τους.

Λκ4
28 Όλοι μέσα στη συναγωγή ακούγοντάς τα αυτά εξοργίστηκαν
29 και σηκώθηκαν και τον έβγαλαν έξω από την πόλη. Τον έφεραν ως την άκρη του βουνού, πάνω στο οποίο ήταν χτισμένη η πόλη τους, για να τον ρίξουν στον γκρεμό.
30 Αυτός όμως πέρασε από ανάμεσά τους και έφυγε.

Είκοσι κριτήρια διαίρεσης της Ευρώπης

13 Ιον.

 

Μπορεί η «ενιαία» Ευρώπη να οικοδομήθηκε στις κοινές αρχές της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας, του ρωμαϊκού Δικαίου, του χριστιανισμού και του γαλλικού Διαφωτισμού…

Μπορεί η «ενιαία» Ευρώπη να λέγεται ότι είναι μια χοάνη που αφομοιώνει πολιτισμούς….

Μπορεί η «ενιαία» Ευρώπη στο πρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μεταβάλλεται σταδιακά σε μια κρατική οντότητα…..

Ωστόσο, όπως φαίνεται κι απ’ την εικόνα που ακολουθεί, η Ευρώπη μάλλον (κι ευτυχώς δηλαδή) παραμένει πολυπολιτισμική και «διαιρεμένη»

 

ευρωπη

Οι 20 τρόποι διαίρεσης της Ευρώπης

 

Πηγή: http://9gag.com

Γιατί να μαθαίνουμε αρχαία ελληνικά;

9 Ιον.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από ανέκδοτη ομιλία του Ι.Θ. Κακριδή

εα

εικ. 1

        […]  Γιατί αλήθεια διδάσκουμε τα αρχαία ελληνικά στα παιδιά που θέλουμε να μορφώσουμε, σε τόσο πολλές ώρες μάλιστα;
     Τρεις είναι οι κύριοι λόγοι που μας υποχρεώνουν να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να επικοινωνήσουν όσο γίνεται περισσότερο με τον αρχαίο κόσμο.
     Πρώτα απ’ όλα, γιατί είμαστε κι εμείς Έλληνες. Από τον καιρό του Ομήρου ως σήμερα έχουν περάσει κάπου δυο χιλιάδες εφτακόσια χρόνια. Στους αιώνες που κύλησαν οι Έλληνες βρεθήκαμε συχνά στο απόγειο της δόξας, άλλοτε πάλι στα χείλια μιας καταστροφής ανεπανόρθωτης – νικήσαμε και νικηθήκαμε αμέτρητες φορές• δοκιμάσαμε επιδρομές και σκλαβιές• αλλάξαμε θρησκεία• στους τελευταίους αιώνες η τεχνική επιστήμη μετασχημάτισε βασικά τη μορφή της ζωής μας• και όμως κρατηθήκαμε Έλληνες, με την ίδια γλώσσα – φυσικά εξελιγμένη-, με τα ίδια ιδανικά, τον ίδιο σε πολλά χαραχτήρα και με ένα πλήθος στοιχεία του πολιτισμού κληρονομημένα από τα προχριστιανικά χρόνια. Στον πνευματικό τομέα κανένας λαός δεν μπορεί να προκόψει, αν αγνοεί την ιστορία του, γιατί άγνοια της ιστορίας θα πει άγνοια του ίδιου του ίδιου του εαυτού του. Είμαι Έλληνας, συνειδητός Έλληνας, αυτό θα πει, έχω αφομοιώσει μέσα μου την πνευματική ιστορία των Ελλήνων από τα μυκηναϊκά χρόνια ως σήμερα.
     Ο δεύτερος λόγος που μας επιβάλλει να γνωρίσουμε την αρχαία πνευματική Ελλάδα είναι ότι είμαστε κι εμείς Ευρωπαίοι. Ολόκληρος ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός στηρίζεται στον αρχαίο Ελληνικό, με συνδετικό κρίκο τον ρωμαϊκό. Με τους άλλους Ευρωπαίους μας δένει βέβαια και ο Χριστιανισμός, όσο και να μας χωρίζουν ορισμένα δόγματα. Μα και ο Χριστιανισμός έπρεπε να δουλευτεί πρώτα με την Ελληνική σκέψη, για να μπορέσει ν απλώσει έπειτα στον ευρωπαϊκό χώρο. Η ρίζα του πολιτισμού των Ευρωπαίων όλων είναι ο αρχαίος ελληνικός στοχασμός και η τέχνη, γι αυτό δεν μπορεί να τα αγνοεί κανείς, αν θέλει να αισθάνεται πως πνευματικά ανήκει στην Ευρώπη.

lap_top

εικ. 2

     Μα ο κυριότερος λόγος που δεν επιτρέπεται οι νέοι μας ν αγνοούν την αρχαίαν Ελλάδα είναι άλλος: στην Ελλάδα για πρώτη φορά στα χρονικά του κόσμου ανακαλύφτηκε ο άνθρωπος ως αξία αυτόνομη, ο άνθρωπος που θέλει να κρατιέται ελεύθερος από κάθε λογής σκλαβιά, και υλική και πνευματική. Μέσα στους λαούς που περιβάλλουν τον ελληνικό χώρο στα παλιά εκείνα χρόνια υπάρχουν πολλοί με μεγάλο πολιτισμό, πάνω απ όλους οι Αιγύπτιοι και οι Πέρσες. Οι λαοί όμως αυτοί ούτε γνωρίζουν ούτε θέλουν τον ελεύθερο άνθρωπο. Το απολυταρχικό τους σύστημα επιβάλλει στα άτομα να σκύβουν αδιαμαρτύρητα το κεφάλι μπροστά στο βασιλέα και στους θρησκευτικούς αρχηγούς. Η ελεύθερη πράξη και η ελεύθερη σκέψη είναι άγνωστα στον εξωελληνικό κόσμο. Και οι Έλληνες; Πρώτοι αυτοί, σπρωγμένοι από μια δύναμη που βγαίνει από μέσα τους και μόνο, την δεσποτεία θα την μεταλλάξουν σε δημοκρατία, και από την άβουλη, ανεύθυνη μάζα του λαού θα πλάσουν μια κοινωνία από πολίτες ελεύθερους, που καθένας τους να νιώθει τον εαυτό του υπεύθυνο και για τη δική του και για των άλλων την προκοπή. Ο στοχασμός είναι κι αυτός ελεύθερος για τα πιο τολμηρά πετάματα του νου και της φαντασίας. Ο Έλληνας είναι ο πρώτος, που, ενώ ξέρει πως δεν μπορεί ατιμώρητα να ξεπεράσει τα σύνορα του ανθρώπου και να γίνει θεός, όμως κατέχεται από μια βαθιά αισιοδοξία για τις ανθρώπινες ικανότητες και είναι γεμάτος αγάπη για τον άνθρωπο, που τον πιστεύει ικανό να περάσει τις ατέλειές του και να γίνει αυτό που πρέπει να είναι ο τέλειος άνθρωπος.
Αυτή η πίστη στον τέλειον άνθρωπο, συνδυασμένη με το βαθύ καλλιτεχνικό αίσθημα που χαρακτηρίζει την ελληνική φυλή, δίνει στον αρχαίον Έλληνα τον πόθο και την ικανότητα να πλάσει πλήθος ιδανικές μορφές σε ό,τι καταπιάνεται με το νου, με τη φαντασία και με το χέρι: στις απέριττες μορφές που σχεδιάζουν οι τεχνίτες στα αγγεία της καθημερινής χρήσης, στη μεγάλη ζωγραφική, στην πλαστική του χαλκού και του μαρμάρου, πάνω απ” όλα στο λόγο τους, και τον πεζό και τον ποιητικό.
Αυτόν τον κόσμο θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας, για να μορφωθούν• για να καλλιεργήσουν τη σκέψη τους αναλύοντας τη σκέψη των παλιών Ελλήνων• για να καλλιεργήσουν το καλλιτεχνικό τους αίσθημα μελετώντας ό,τι ωραίο έπλασε το χέρι και η φαντασία των προγόνων τους• για να μπορέσουν κι αυτοί να νιώσουν τον εαυτό τους αισιόδοξο, ελεύθερο και υπεύθυνο για τη μοίρα του ανθρώπου πάνω στη γη• προπαντός για να φουντώσει μέσα τους ο πόθος για τον τέλειον άνθρωπο […].

Πηγή: http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2013/09/12/5347.html

Γεύμα στη χλόη

2 Ιον.

Ο Μανέ, ζωγράφος θεμελιωτής της μοντέρνας τέχνης, γεννήθηκε το 1832 στο Παρίσι και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού (1850-1856).

Γεύμα στη χλόη
To 1863 ζωγραφίζει το περίφημο έργο του «Το γεύμα στη χλόη», το οποίο και εξέθεσε στην «Έκθεση των απορριφθέντων», όπως ονομάστηκε η έκθεση που διοργανώθηκε το 1863 με τα έργα όλων εκείνων που είχαν απορριφθεί από την επίσημη έκθεση του Παρισιού.

Εδουάρδος Μανέ, Γεύμα στη χλόη, 1863, ελαιογραφία, Παρίσι, Musee d' Orsay

Εδουάρδος Μανέ, Γεύμα στη χλόη, 1863, ελαιογραφία, Παρίσι, Musee d’ Orsay

Στον πίνακα αυτόν απεικονίζεται μια παρέα τεσσάρων ατόμων, δύο ανδρών και δύο γυναικών, η μία από τις οποίες, στο πρώτο επίπεδο του έργου, εμφανίζεται γυμνή να γευματίζει σε τοπίο της εξοχής.
Ο Μανέ, ακολουθώντας την προτροπή του Γάλλου ποιητή και τεχνοκρίτη Σαρλ Μπωντλέρ να ζωγραφίσει τη σύγχρονη ζωή, χρησιμοποίησε φιλικά του πρόσωπα για τις τρεις από τις τέσσερις μορφές.

Αντιδράσεις
Το έργο χαρακτηρίστηκε από τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα τον Γ’ ανήθικο. Η αντίδραση προήλθε από το γεγονός ότι ο Μανέ τολμούσε να υπαινίσσεται ερωτική συνεύρεση, δείχνοντας γυμνή μια απλή, γνωστή του κοπέλα, ενώ μέχρι τότε το γυμνό είχε συνυφανθεί μόνο με θεϊκές ή τουλάχιστον, μυθικές μορφές, και ο ερωτισμός καλυπτόταν πάντα με το πέπλο της αλληγορίας, όπως συνέβαινε σε συνθέσεις των αναγεννησιακών ζωγράφων Τζιορτζιόνε, Ραφαήλ και Τιτσιάνο. Ο πίνακας ενοχλούσε, εξάλλου, γιατί αντιπροσώπευε τολμηρές εικαστικές λύσεις.

Το πρότυπο
Η σύνθεση του Μανέ κατάγεται από έργο του Ραφαήλ, γνωστό από το χαρακτικό του Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι (περ. 1480 – περ. 1534) «Κρίση του Πάρη». Στο κάτω δεξιό τμήμα του χαρακτικού βλέπουμε δύο γυμνούς ποτάμιους θεούς και μια Νύμφη να κάθονται, σε μια δευτερεύουσα σκηνή στην Κρίση του Πάρη.

krish p;ari

Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι, Κρίση του Πάρη, Βρετανικό Μουσείο Λονδίνου

Όμως οι ποτάμιες θεότητες του χαρακτικού του Ραϊμόντι μεταμορφώνονται από το Μανέ σε σύγχρονούς του Παριζιάνους. Ο Μανέ ντύνει τους δύο άνδρες με σύγχρονα ρούχα, αλλά κρατάει το γυναικείο γυμνό, συνδέοντας τις μορφές με συγκεκριμένα πρόσωπα της εποχής.Έτσι το θέμα «εκσυγχρονίζεται»: παύει να είναι μια μυθολογική σκηνή και μεταβάλλεται σε μοντέρνα εικόνα. Οι μορφές δεν αποδίδονται ανάγλυφεες, αλλά το φως λειτουργεί σαν χρώμα, δηλαδή τις «χρωματίζει».

Go wild in the Country

Το 1981 το μουσικό συγκρότημα Bow Wow Wow κυκλοφορεί το δισκο Go wild in the Country, το εξώφυλλο του οποίου είναι μια φωτογραφία του Νικ Έγκαν.

Το εξώφυλλο του δίσκου

Το εξώφυλλο του δίσκου

Η φωτογραφία, όπως εύκολα μορεί κανείς να διαπιστώσει, είναι μια άλλη εκδοχή του έργου του Μανέ «Γεύμα στη χλόη»

Και ένα τραγούδι από το δίσκο…

Πηγές

http://www.greek-languange.gr

Ιστορία των Τεχνών, Τέχνες και δημιουργοί, εκδ. ΟΕΔΒ