Αρχείο | Αντιγραφές RSS feed for this section

Ελληνικά είναι, δε διαβάζονται

5 Οκτ.

 ιτσ

    Είναι πολύ γνωστή η αγγλική έκφραση It’s Greek to me ή that’s Greek to me, δηλαδή αυτά είναι ακαταλαβίστικα, αλαμπoυρνέζικα, κινέζικα όπως θα λέγαμε εμείς. Η έκφραση στα αγγλικά χρησιμοποιείται ακόμα, αλλά έχει παλιώσει λίγο• τα τελευταία χρόνια, θα τη δείτε συχνά να χρησιμοποιείται «μεταφορικά», δηλαδή όταν κάποιος θέλει να αναφερθεί στα ελληνικά πράγματα, όχι πάντοτε επικριτικά: για παράδειγμα, η ελληνίστρια Charlotte Higgins κυκλοφόρησε το 2008 το βιβλίο It’s all Greek to me, που είναι διθυραμβικό για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.
     Στην αγγλική γλώσσα, η έκφραση τα έχει τα χρονάκια της –ή μάλλον τους αιώνες της, μια και πρόκειται για έκφραση που αρχίζει να διαδίδεται στην ελισαβετιανή περίοδο, σε μια εποχή όπου τα ελληνικά ήταν μεν ακατάληπτα στoυς πoλλoύς, όχι όμως και εντελώς άγνωστα• ήταν μια γλώσσα πoυ ακόμα διδασκόταν, πoυ ήταν κτήμα των λίγων (μην ξεχνάμε ότι έτσι κι αλλιώς η τεράστια πλειoψηφία τoυ κόσμoυ ήταν αναλφάβητoι). Ο πoλύς κόσμoς γνώριζε την ύπαρξη της ελληνικής γλώσσας, δηλαδή. Την ίδια επoχή o Σάμoυελ Τζόνσoν απoφαίνεται ότι o άνδρας πρoτιμά να μαγειρεύει η γυναίκα τoυ καλά παρά να μιλάει ελληνικά• αν ήταν εντελώς αδιανόητο να βρεθεί αγγλίδα που να ξέρει ελληνικά τo ευφυoλόγημα δεν θα είχε αντικείμενo.
     Στον Σαίξπηρ, η έκφραση υπάρχει στον Ιούλιο Καίσαρα, σε ένα ευφυέστατο απόσπασμα, όπου ο Κάσσιος στέλνει τον Κάσκα να ακούσει τι λέει ο Κικέρων, και ο Κάσκας επιστρέφει λέγοντας ότι δεν κατάλαβε τίποτε: it was Greek to me. Έξοχη ειρωνεία, διότι ο Κικέρων είχε μιλήσει ελληνικά. Θα μπορούσε βέβαια να πει κανείς ότι ο Σαίξπηρ κυριολεκτούσε• όμως η ίδια έκφραση, χωρίς ελληνικές αναφορές, υπάρχει και στην κωμωδία Patient Grissil του Dekker (1600).
     Την ίδια περίπου εποχή, στον Αλχημιστή του Μπεν Τζόνσον, διαβάζουμε «heathen Greek to you» (ειδωλολατρικά ελληνικά) αλλά δεν πρέπει να το πάρουμε τοις μετρητοίς διότι το πρόσωπο που λέει αυτή τη φράση, ο Ανανίας, είναι φονταμενταλιστής που θεωρεί ειδωλολατρικές όλες τις γλώσσες εκτός από τα εβραϊκά. Πάντως, βοηθούσης και της θρησκευτικής διαφοράς, η έκφραση «heathen Greek» επίσης διαδόθηκε.
Όμως, οι απαρχές της έκφρασης πάνε αρκετά πιο πίσω. Η αγγλική έκφραση δεν αποκλείεται να είναι μετάφραση της λατινικής graecum est non legitur, η οποία προϋπήρχε αλλά και συνέχισε να γράφεται και έχει γίνει παροιμιώδης. Μπορεί να τη βρείτε και στον πληθυντικό Graeca sunt, non leguntur, αλλά το νόημα είναι το ίδιο: ελληνικά είναι, δεν διαβάζονται.
     Η λατινική φράση δεν χρονολογείται από την κλασική εποχή, όπου τα ελληνικά ήταν πολύ γνωστά στους Ρωμαίους• είναι μεσαιωνική. Οι καλόγεροι του Μεσαίωνα, σε μια εποχή που η γνώση των ελληνικών είχε υποχωρήσει πολύ στη Δύση, όταν αντέγραφαν λατινικά κείμενα στις βιβλιοθήκες των μοναστηριών και τύχαινε να πέσουν πάνω σε κανένα ελληνικό παράθεμα, το παρέλειπαν και σημείωναν στο περιθώριο graecum est non legitur: ελληνικό είναι, δεν διαβάζεται.
     Λένε (χωρίς να είναι βέβαιο) ότι πρώτος επινόησε τη φράση αυτή ο νομομαθής Francesco d’Accorso, ή Accursius στα λατινικά, ο οποίος τον 13ο αιώνα συνέταξε μια μνημειώδη για την εποχή συλλογή των ρωμαϊκών νόμων• ο Ακόρσο ήταν περίφημος, αλλά για την εποχή του• οι νεότεροι, δυο τρεις αιώνες αργότερα, διέκριναν τα πολλά λάθη του. Λέγεται λοιπόν ότι ο Ακόρσο πρώτος επινόησε τη φράση αυτή, και τη χρησιμοποιούσε όχι μόνο στις περιπτώσεις όπου πράγματι υπήρχε ελληνικό απόσπασμα μέσα στις λατινικές δέλτους, αλλά και σαν τρόπο να ξεγλιστράει κάθε φορά που υπήρχε κάποιο δυσνόητο λατινικό χωρίο, κάτι που μιμήθηκαν και οι επόμενοι νομομαθείς. Απορία ψάλτου, βηξ θα λέγαμε σήμερα.
     Η φράση αυτή πάντως, είτε είναι του Ακόρσο είτε όχι, έγινε παροιμιώδης και, χάρη στο διεθνή χαρακτήρα των λατινικών, είχε πανευρωπαϊκή εξάπλωση. Για παράδειγμα, ο Εστιέν, ο μεγάλος Γάλλος τυπογράφος (εκδότης θα λέγαμε σήμερα) του 16ου αιώνα, στο έργο του Απολογία για τον Ηρόδοτο λέει ότι είναι τόσο διαδεδομένη η άγνοια της ελληνικής, ώστε ακόμα και οι εξυπνότεροι δεν ντρέπονται να υιοθετήσουν την κοινή δικαιολογία Graecum est, non legitur και Transeat, Graecum est (παραλείπεται, είναι ελληνικό).
     Μια επιβίωση της αντίληψης που θέλει ακατάληπτα τα ελληνικά βρίσκουμε σε πολύ μοντέρνους κλάδους. Στην τέχνη της τυπογραφίας αλλά και της ηλεκτρονικής υπάρχει ο όρος greeking, που σημαίνει να βάζουμε ένα ακατανόητο κείμενο, συνονθύλευμα τυχαίων λέξεων, για να δούμε πώς θα τυπωθεί το δοκίμιό μας, όταν το κανονικό μας κείμενο δεν είναι ακόμα έτοιμο. Το αστείο είναι ότι σε αυτά τα «ελληνισμένα» δοκίμια σπανίως χρησιμοποιείται ακατανόητο ελληνικό κείμενο• συνήθως βάζουν ακατανόητο λατινικό, συχνά το περίφημο «Lorem ipsum».
      Παρόλα αυτά, στο διεθνές χρηματιστήριο της ακαταληψίας τα ελληνικά δεν είναι η μοναδική αξία, ούτε καν η μεγαλύτερη. Θέλω να πω, άλλοι λαοί θεωρούν άλλες γλώσσες ως τις κατ’ εξοχήν ακατάληπτες. Έτσι, οι γάλλοι περισσότερο και από τα ελληνικά θεωρούν ακατανόητα τα εβραϊκά (c’est de l’hebreu) και τα κινέζικα (c’est du chinois), δυο γλώσσες με ακόμα πιο ακατανόητο (για έναν ευρωπαίο) αλφάβητο, ενώ οι ιταλοί τα αραβικά και τα αραμαϊκά.
Σε πάρα πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες (και στα ελληνικά άλλωστε) θεωρούνται ευλόγως κατ’ εξοχήν ακατάληπτα τα κινέζικα, αν και ολοφάνερα πολλές από αυτές τις εκφράσεις είναι νεότερες. Για παράδειγμα, στα ισπανικά λένε Esto me suena a chino (αυτά μου φαίνονται κινέζικα), υπάρχει όμως και η έκφραση hablar en griego, η οποία κατά λέξη σημαίνει «μιλάω ελληνικά», αλλά έχει και τη μεταφορική σημασία «μιλάω ακαταλαβίστικα». Η έκφραση αυτή είναι πολύ παλιότερη, αλλά για την ιστορία της αξίζει να αφιερώσω χωριστό σημείωμα. Επιφυλάσσομαι (και δεν σας λέω για ποιο λόγο αξίζει, για να σας κρατήσω στην αγωνία!)
     Πιο αναπάντεχα, οι γείτονες τούρκοι λένε Fransız kaldım (= μου φαίνονται γαλλικά) και πιο πολύ: anladımsa arap olayım (= Αν τα καταλάβαινα θα ήμουν Αράπης), ενώ οι γερμανοί θεωρούν ακατάληπτα τα ισπανικά (Das kommt mir spanisch vor). Μια άλλη έκφραση που έχουν οι γερμανοί για να δηλώσουν ότι βρίσκουν ακατανόητο κάποιο πράγμα, είναι Das ist mir ein böhmisches Dorf, ή: Das sind böhmische Dörfer für mich, που σημαίνει «Αυτό μου ακούγεται σαν βοημικό χωριό» (ή χωριά). Γιατί; Τον καιρό της Αυστροουγγαρίας, τα βοημικά χωριά με τα τσέχικα τοπωνύμιά τους πρέπει να ακούγονταν πολύ παράξενα στους γερμανούς. Κατά σύμπτωση, οι Τσέχοι έχουν ανάλογη έκφραση: To je pro mě španělská vesnice, που σημαίνει «αυτό μου φαίνεται σαν ισπανικό χωριό».
     Εξόν από τους άγγλους, ακατανόητα θεωρούν τα ελληνικά και οι Σουηδοί (Det är rena grekiskan, αυτά είναι σκέτα ελληνικά, λένε), όπως κι οι πορτογάλοι που όμως έχουν και τα κινέζικα για ακατάληπτα.
     Το αστείο είναι πως και στην Εσπεράντο, που είναι γλώσσα τεχνητή, υπάρχει ανάλογη έκφραση με το It’s Greek to me. Οι εσπεραντιστές λένε Tio estas Volapukaĵo, αυτά είναι Βολαπούκ για μένα –μεγάλη κακία, διότι η Βολαπούκ ήταν κι αυτή τεχνητή γλώσσα, παλιότερη από την Εσπεράντο και έναν καιρό ανταγωνιστική της αν και σήμερα ελάχιστοι πια τη χρησιμοποιούν (σχεδόν όλοι είναι εσπεραντιστές και το κάνουν για προπόνηση).
      Ενδιαφέρον είναι ότι στα γίντις η έκφραση της ακατανοησίας ήταν siz targum-leson tsu mir, παναπεί «αυτά είναι για μένα η γλώσσα των ταργκούμ», όπου Ταργκούμ είναι η αραμαϊκή μετάφραση της Βίβλου, και τον μεσαίωνα οι Εβραίοι ονόμαζαν έτσι την αραμαϊκή γλώσσα γενικά. Παναπεί, αυτά είναι για μένα αραμαϊκά. Για την έκφραση αυτή έγραψα πρόσφατα, με αφορμή την ιστορία της λέξης δραγουμάνος. Στα σημερινά εβραϊκά, πάλι, λένε bishvili zeh sinit =Για μένα αυτά είναι Κινέζικα (ή zeh sinit bishvili, στα εβραϊκά, όπως και τα ελληνικά, η σειρά των λέξεων μπορεί ν’ αλλάξει για έμφαση).
       Τι λένε οι ίδιοι οι Κινέζοι, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς. Διότι, αν οι περισσότεροι λαοί θεωρούν τα κινέζικα ως το άκρον άωτο της ακαταληψίας, η γλώσσα που θα προβλημάτιζε και τους κινέζους θα ήταν ακόμα πιο ακατανόητη ή όχι; Όμως, στην αντίστοιχη κινέζικη έκφραση δεν (φαίνεται να) υπάρχει άλλη γλώσσα. Όταν ο κινέζος δεν βγάζει τα γράμματα, λέει ότι είναι «tian shu» δηλαδή «ουράνια γραφή» -μόνο οι εξωγήινοι είναι αρκετά δύσκολοι για τους κινέζους…
      Κοντεύουμε να τελειώσουμε και μένει ανοιχτό ένα ζήτημα, τι είναι αυτά τα αλαμπουρνέζικα που χρησιμοποιούμε εμείς καμιά φορά αντί για τα κινέζικα. Από πού προέρχονται; Δυστυχώς, δεν ξέρω –έχουν προταθεί πολλές εξηγήσεις, αλλά καμιά δεν μου φαίνεται πειστική• έχει ειπωθεί ότι η έκφραση είναι «αλά μπουρνέζικα» και ότι εννοεί τη γλώσσα της φυλής Μπουρνού του Σουδάν (που το εντελώς απίθανο, όσο κι αν λένε ότι τους είχε φέρει ο Ιμπραήμ στην Ελλάδα), ή από το «αλιβορνέζικα» δηλ. από το Λιβόρνο της Ιταλίας (το οποίο όμως δεν είναι και διαβόητο για τη δύσκολη διάλεκτό του ούτε εξωτικό!) ή από κάποια παραφθορά του alla burla ή alla burlesca (burla στα ιταλικά το αστείο, η πλάκα), εκδοχή ελάχιστα πιθανότερη ή τέλος πάντων η λιγότερο απίθανη. Φοβάμαι πως θα μείνει μυστήριο αξεδιάλυτο η προέλευση των αλαμπουρνέζικων, ίσως μάλιστα το μυστήριο της ετυμολογίας να κάνει ακόμα πιο σκοτεινή την έκφραση.

                                                                                                                                                            Nίκος Σαραντάκος (Από το ιστολόγιο sarantakos@wordpress.com)

Advertisements

Γιατί να μαθαίνουμε αρχαία ελληνικά;

9 Ιον.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από ανέκδοτη ομιλία του Ι.Θ. Κακριδή

εα

εικ. 1

        […]  Γιατί αλήθεια διδάσκουμε τα αρχαία ελληνικά στα παιδιά που θέλουμε να μορφώσουμε, σε τόσο πολλές ώρες μάλιστα;
     Τρεις είναι οι κύριοι λόγοι που μας υποχρεώνουν να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να επικοινωνήσουν όσο γίνεται περισσότερο με τον αρχαίο κόσμο.
     Πρώτα απ’ όλα, γιατί είμαστε κι εμείς Έλληνες. Από τον καιρό του Ομήρου ως σήμερα έχουν περάσει κάπου δυο χιλιάδες εφτακόσια χρόνια. Στους αιώνες που κύλησαν οι Έλληνες βρεθήκαμε συχνά στο απόγειο της δόξας, άλλοτε πάλι στα χείλια μιας καταστροφής ανεπανόρθωτης – νικήσαμε και νικηθήκαμε αμέτρητες φορές• δοκιμάσαμε επιδρομές και σκλαβιές• αλλάξαμε θρησκεία• στους τελευταίους αιώνες η τεχνική επιστήμη μετασχημάτισε βασικά τη μορφή της ζωής μας• και όμως κρατηθήκαμε Έλληνες, με την ίδια γλώσσα – φυσικά εξελιγμένη-, με τα ίδια ιδανικά, τον ίδιο σε πολλά χαραχτήρα και με ένα πλήθος στοιχεία του πολιτισμού κληρονομημένα από τα προχριστιανικά χρόνια. Στον πνευματικό τομέα κανένας λαός δεν μπορεί να προκόψει, αν αγνοεί την ιστορία του, γιατί άγνοια της ιστορίας θα πει άγνοια του ίδιου του ίδιου του εαυτού του. Είμαι Έλληνας, συνειδητός Έλληνας, αυτό θα πει, έχω αφομοιώσει μέσα μου την πνευματική ιστορία των Ελλήνων από τα μυκηναϊκά χρόνια ως σήμερα.
     Ο δεύτερος λόγος που μας επιβάλλει να γνωρίσουμε την αρχαία πνευματική Ελλάδα είναι ότι είμαστε κι εμείς Ευρωπαίοι. Ολόκληρος ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός στηρίζεται στον αρχαίο Ελληνικό, με συνδετικό κρίκο τον ρωμαϊκό. Με τους άλλους Ευρωπαίους μας δένει βέβαια και ο Χριστιανισμός, όσο και να μας χωρίζουν ορισμένα δόγματα. Μα και ο Χριστιανισμός έπρεπε να δουλευτεί πρώτα με την Ελληνική σκέψη, για να μπορέσει ν απλώσει έπειτα στον ευρωπαϊκό χώρο. Η ρίζα του πολιτισμού των Ευρωπαίων όλων είναι ο αρχαίος ελληνικός στοχασμός και η τέχνη, γι αυτό δεν μπορεί να τα αγνοεί κανείς, αν θέλει να αισθάνεται πως πνευματικά ανήκει στην Ευρώπη.

lap_top

εικ. 2

     Μα ο κυριότερος λόγος που δεν επιτρέπεται οι νέοι μας ν αγνοούν την αρχαίαν Ελλάδα είναι άλλος: στην Ελλάδα για πρώτη φορά στα χρονικά του κόσμου ανακαλύφτηκε ο άνθρωπος ως αξία αυτόνομη, ο άνθρωπος που θέλει να κρατιέται ελεύθερος από κάθε λογής σκλαβιά, και υλική και πνευματική. Μέσα στους λαούς που περιβάλλουν τον ελληνικό χώρο στα παλιά εκείνα χρόνια υπάρχουν πολλοί με μεγάλο πολιτισμό, πάνω απ όλους οι Αιγύπτιοι και οι Πέρσες. Οι λαοί όμως αυτοί ούτε γνωρίζουν ούτε θέλουν τον ελεύθερο άνθρωπο. Το απολυταρχικό τους σύστημα επιβάλλει στα άτομα να σκύβουν αδιαμαρτύρητα το κεφάλι μπροστά στο βασιλέα και στους θρησκευτικούς αρχηγούς. Η ελεύθερη πράξη και η ελεύθερη σκέψη είναι άγνωστα στον εξωελληνικό κόσμο. Και οι Έλληνες; Πρώτοι αυτοί, σπρωγμένοι από μια δύναμη που βγαίνει από μέσα τους και μόνο, την δεσποτεία θα την μεταλλάξουν σε δημοκρατία, και από την άβουλη, ανεύθυνη μάζα του λαού θα πλάσουν μια κοινωνία από πολίτες ελεύθερους, που καθένας τους να νιώθει τον εαυτό του υπεύθυνο και για τη δική του και για των άλλων την προκοπή. Ο στοχασμός είναι κι αυτός ελεύθερος για τα πιο τολμηρά πετάματα του νου και της φαντασίας. Ο Έλληνας είναι ο πρώτος, που, ενώ ξέρει πως δεν μπορεί ατιμώρητα να ξεπεράσει τα σύνορα του ανθρώπου και να γίνει θεός, όμως κατέχεται από μια βαθιά αισιοδοξία για τις ανθρώπινες ικανότητες και είναι γεμάτος αγάπη για τον άνθρωπο, που τον πιστεύει ικανό να περάσει τις ατέλειές του και να γίνει αυτό που πρέπει να είναι ο τέλειος άνθρωπος.
Αυτή η πίστη στον τέλειον άνθρωπο, συνδυασμένη με το βαθύ καλλιτεχνικό αίσθημα που χαρακτηρίζει την ελληνική φυλή, δίνει στον αρχαίον Έλληνα τον πόθο και την ικανότητα να πλάσει πλήθος ιδανικές μορφές σε ό,τι καταπιάνεται με το νου, με τη φαντασία και με το χέρι: στις απέριττες μορφές που σχεδιάζουν οι τεχνίτες στα αγγεία της καθημερινής χρήσης, στη μεγάλη ζωγραφική, στην πλαστική του χαλκού και του μαρμάρου, πάνω απ” όλα στο λόγο τους, και τον πεζό και τον ποιητικό.
Αυτόν τον κόσμο θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας, για να μορφωθούν• για να καλλιεργήσουν τη σκέψη τους αναλύοντας τη σκέψη των παλιών Ελλήνων• για να καλλιεργήσουν το καλλιτεχνικό τους αίσθημα μελετώντας ό,τι ωραίο έπλασε το χέρι και η φαντασία των προγόνων τους• για να μπορέσουν κι αυτοί να νιώσουν τον εαυτό τους αισιόδοξο, ελεύθερο και υπεύθυνο για τη μοίρα του ανθρώπου πάνω στη γη• προπαντός για να φουντώσει μέσα τους ο πόθος για τον τέλειον άνθρωπο […].

Πηγή: http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2013/09/12/5347.html

Μύθοι και αλήθειες για την ελληνική γλώσσα

29 Μάι.

Ένα σύντομο βίντεο με γνωστούς μύθους για την ελληνική γλώσσα από μια διάλεξη του Ν. Σαραντάκου:

 

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ TOY 1887

19 Μάι.
Γ. Σουρής

Γ. Σουρής

Με αφορμή τις χθεσινές δημοτικές και περιφερειακές εκλογές και το πλήθος των υποψήφιων συμβούλων παραθέτουμε ένα ποίημα του μεγάλου συριανού σατιρικού Γ. Σουρή. Ο Γεώργιος Σουρής στο ακόλουθο ποίημα, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ρωμηός στις 20-6-1887, καυτηριάζει τη συμπεριφορά των υποψήφιων δημοτικών συμβούλων στις δημοτικές εκλογές του 1887.

Όποιος σας σφίγγει δυνατά το ένα και τ’ άλλο χέρι
και πηλαλεί εδώ κι εκεί στο ντάλα μεσημέρι
αυτός που σας χαμογελά και σας κτυπά στον ώμο,
αυτός που με τα τέσσερα σας κυνηγά στο δρόμο
και στέκει μ’ ύφος ταπεινό θεράποντος και δούλου
θηρεύει το αξίωμα Δημοτικού Συμβούλου.

Ακούτε κάποιον για νερά να λέει και για λέρες,
να ξεκουφαίνει των γνωστών κι αγνώστων του τ’ αυτιά,
ακούτε να υπόσχεται σε μερικές ημέρες
να κάμει την πρωτεύουσα σαν άλλη Βενετιά,
τον βλέπετε την κάρτα του σ’ όποιον ευρεί να δίνει;
θα πει πως θέλει Σύμβουλος Δημοτικός να γίνει.

Βλέπετε κάποιον να κολλά στους τοίχους τ’ όνομά του,
να κάνει μες στα μαγαζιά της αγοράς γιουρούσι,
τον βλέπετε να παραιτεί στη μέση τη δουλειά του
και να τραβά στην Κηφισιά, να τρέχει στο Μαρούσι,
μες στις ταβέρνες να κερνά κι αδιάκοπα να πίνει;
θα πει πως θέλει Σύμβουλος Δημοτικός να γίνει.

Βλέπεις αυτόν που δεν ουρεί στων τοίχων τ’ αγκωνάρια
και όπου βλέπει του σταυρού σημάδι δεν σιμώνει
οπού φωνάζει με χολή “ως πότε παλικάρια,
θα ζούμε μες στη σκοτεινιά, στη βρόμα και στη σκόνη;”
τον βλέπεις που στο διάβα του σκουπίδι δεν αφήνει;
θα πει πως θέλει Σύμβουλος Δημοτικός να γίνει.

Βλέπεις εκείνον που κρατεί τα δύο του ρουθούνια
γιατ’ είναι ασυνήθιστα στων Αθηνών τη βρόμα,
αυτόν που βρίζει άφοβα τους προύχοντας γουρούνια
και ό,τι άλλο πρόχειρον του έρχεται στο στόμα,
που για Δημάρχους και λοιπούς πολύ φαρμάκι χύνει;
θα πει πως θέλει Σύμβουλος Δημοτικός να γίνει.

Βλέπεις αυτόν που κατ’ αυτάς τον ντελικάτο κάνει
και στην καθαριότητα τους Ευρωπαίους φθάνει,
που έχει την ευγένεια στο στόμα σαν μαστίχα,
που δεν ανέχεται να δει μες στον καφέ του τρίχα,
και κάνει ότι ντρέπεται τα πίσω του να ξύνει;
θα πει πως θέλει Σύμβουλος Δημοτικός να γίνει.

Ακούς αυτόν που εξυμνεί τους συνδημότας όλους,
οπού υπόσχεται εν τιμή στον κάθε πατριώτην
ότι θα κτίσει εκκλησιές στους δώδεκ’ Αποστόλους
και εις αυτόν τον άτιμον Ιούδαν τον προδότην;
που ευτυχές το μέλλον μας και ρόδινον το κρίνει;
θα πει πως θέλει Σύμβουλος Δημοτικός να γίνει.

Τι Σύμβουλοι Δημοτικοί! εγέμισαν οι δρόμοι,
και ποιος το ξέρει τάχατε πόσοι θα βγουν ακόμη.
Τι Σύμβουλοι Δημοτικοί που είναι να τους δείρεις…
καρύδι κάθε καρυδιάς και κάθε κακομοίρης
με σωτηρίας πρόγραμμα φυτρώνει μες στη μέση
κι ο Καραβίδας φαίνεται πως κάλπην θα εκθέσει.

Τι Σύμβουλοι Δημοτικοί! εγέμισαν οι δρόμοι,
και ποιος το ξέρει τάχατε πόσοι θα βγουν ακόμη.
Εμπρός σου όλοι έρχονται με μάτια δακρυσμένα,
γράψε για με, παρακαλώ, μα γράψε και για μένα,
αλλά κι εμένα προς θεού να μη με λησμονήσεις,
και δος του πια τρεχάματα και τόσαι διαχύσεις.

Σωτήρ του Δήμου γίνεται η κάθε μια μαζέτα
κι εγέμισαν οι τσέπες μας με κάρτες και μπιλιέτα.
Κάθε δουλειά των παραιτούν τα μαγαζιά των κλείνουν
θέλουν κι αυτοί να φαίνονται μέσα στον κόσμο κάτι,
χωρίς κανέν αξίωμα δεν ημπορούν να μείνουν,
θέλουν κι αυτοί τουλάχιστον να μπαίνουν στο Παλάτι.

Θέλουν κι αυτοί ν’ αγωνισθούν καθώς και τόσοι άλλοι
και αν στους τόσους κόπους των βραβείον δεν δοθεί,
αλλ΄ όμως όταν έξαφνα καμιά ημέρα πάλι
και άλλο βασιλόπουλο ενηλικιωθεί,
με μια ελπίδα τρέφονται τουλάχιστον πως τότε
θα γίνουν βέβαια κι αυτοί του αργυρού ιππόται.

Σωτήρ του Δήμου γίνεται η κάθε μια μαζέτα
κι εγέμισαν οι τσέπες μας με κάρτες και μπιλιέτα.
Μπιλιέτα με ονόματα Συμβούλων παστρικά
μέσα στον κάθε καφενέ, μέσα στην κάθε σάλα,
κι αν ήσαν καν τουλάχιστον ολίγον μαλακά,
πολύ θα μ’ υποχρέωναν αν μου’στελλαν και άλλα.

 

Από το ιστολόγιο «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» (http://sarantakos.wordpress.com)