Αρχείο | Αρχαία α’ Γυμνασίου RSS feed for this section

Γιατί να μαθαίνουμε αρχαία ελληνικά;

9 Ιον.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από ανέκδοτη ομιλία του Ι.Θ. Κακριδή

εα

εικ. 1

        […]  Γιατί αλήθεια διδάσκουμε τα αρχαία ελληνικά στα παιδιά που θέλουμε να μορφώσουμε, σε τόσο πολλές ώρες μάλιστα;
     Τρεις είναι οι κύριοι λόγοι που μας υποχρεώνουν να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να επικοινωνήσουν όσο γίνεται περισσότερο με τον αρχαίο κόσμο.
     Πρώτα απ’ όλα, γιατί είμαστε κι εμείς Έλληνες. Από τον καιρό του Ομήρου ως σήμερα έχουν περάσει κάπου δυο χιλιάδες εφτακόσια χρόνια. Στους αιώνες που κύλησαν οι Έλληνες βρεθήκαμε συχνά στο απόγειο της δόξας, άλλοτε πάλι στα χείλια μιας καταστροφής ανεπανόρθωτης – νικήσαμε και νικηθήκαμε αμέτρητες φορές• δοκιμάσαμε επιδρομές και σκλαβιές• αλλάξαμε θρησκεία• στους τελευταίους αιώνες η τεχνική επιστήμη μετασχημάτισε βασικά τη μορφή της ζωής μας• και όμως κρατηθήκαμε Έλληνες, με την ίδια γλώσσα – φυσικά εξελιγμένη-, με τα ίδια ιδανικά, τον ίδιο σε πολλά χαραχτήρα και με ένα πλήθος στοιχεία του πολιτισμού κληρονομημένα από τα προχριστιανικά χρόνια. Στον πνευματικό τομέα κανένας λαός δεν μπορεί να προκόψει, αν αγνοεί την ιστορία του, γιατί άγνοια της ιστορίας θα πει άγνοια του ίδιου του ίδιου του εαυτού του. Είμαι Έλληνας, συνειδητός Έλληνας, αυτό θα πει, έχω αφομοιώσει μέσα μου την πνευματική ιστορία των Ελλήνων από τα μυκηναϊκά χρόνια ως σήμερα.
     Ο δεύτερος λόγος που μας επιβάλλει να γνωρίσουμε την αρχαία πνευματική Ελλάδα είναι ότι είμαστε κι εμείς Ευρωπαίοι. Ολόκληρος ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός στηρίζεται στον αρχαίο Ελληνικό, με συνδετικό κρίκο τον ρωμαϊκό. Με τους άλλους Ευρωπαίους μας δένει βέβαια και ο Χριστιανισμός, όσο και να μας χωρίζουν ορισμένα δόγματα. Μα και ο Χριστιανισμός έπρεπε να δουλευτεί πρώτα με την Ελληνική σκέψη, για να μπορέσει ν απλώσει έπειτα στον ευρωπαϊκό χώρο. Η ρίζα του πολιτισμού των Ευρωπαίων όλων είναι ο αρχαίος ελληνικός στοχασμός και η τέχνη, γι αυτό δεν μπορεί να τα αγνοεί κανείς, αν θέλει να αισθάνεται πως πνευματικά ανήκει στην Ευρώπη.

lap_top

εικ. 2

     Μα ο κυριότερος λόγος που δεν επιτρέπεται οι νέοι μας ν αγνοούν την αρχαίαν Ελλάδα είναι άλλος: στην Ελλάδα για πρώτη φορά στα χρονικά του κόσμου ανακαλύφτηκε ο άνθρωπος ως αξία αυτόνομη, ο άνθρωπος που θέλει να κρατιέται ελεύθερος από κάθε λογής σκλαβιά, και υλική και πνευματική. Μέσα στους λαούς που περιβάλλουν τον ελληνικό χώρο στα παλιά εκείνα χρόνια υπάρχουν πολλοί με μεγάλο πολιτισμό, πάνω απ όλους οι Αιγύπτιοι και οι Πέρσες. Οι λαοί όμως αυτοί ούτε γνωρίζουν ούτε θέλουν τον ελεύθερο άνθρωπο. Το απολυταρχικό τους σύστημα επιβάλλει στα άτομα να σκύβουν αδιαμαρτύρητα το κεφάλι μπροστά στο βασιλέα και στους θρησκευτικούς αρχηγούς. Η ελεύθερη πράξη και η ελεύθερη σκέψη είναι άγνωστα στον εξωελληνικό κόσμο. Και οι Έλληνες; Πρώτοι αυτοί, σπρωγμένοι από μια δύναμη που βγαίνει από μέσα τους και μόνο, την δεσποτεία θα την μεταλλάξουν σε δημοκρατία, και από την άβουλη, ανεύθυνη μάζα του λαού θα πλάσουν μια κοινωνία από πολίτες ελεύθερους, που καθένας τους να νιώθει τον εαυτό του υπεύθυνο και για τη δική του και για των άλλων την προκοπή. Ο στοχασμός είναι κι αυτός ελεύθερος για τα πιο τολμηρά πετάματα του νου και της φαντασίας. Ο Έλληνας είναι ο πρώτος, που, ενώ ξέρει πως δεν μπορεί ατιμώρητα να ξεπεράσει τα σύνορα του ανθρώπου και να γίνει θεός, όμως κατέχεται από μια βαθιά αισιοδοξία για τις ανθρώπινες ικανότητες και είναι γεμάτος αγάπη για τον άνθρωπο, που τον πιστεύει ικανό να περάσει τις ατέλειές του και να γίνει αυτό που πρέπει να είναι ο τέλειος άνθρωπος.
Αυτή η πίστη στον τέλειον άνθρωπο, συνδυασμένη με το βαθύ καλλιτεχνικό αίσθημα που χαρακτηρίζει την ελληνική φυλή, δίνει στον αρχαίον Έλληνα τον πόθο και την ικανότητα να πλάσει πλήθος ιδανικές μορφές σε ό,τι καταπιάνεται με το νου, με τη φαντασία και με το χέρι: στις απέριττες μορφές που σχεδιάζουν οι τεχνίτες στα αγγεία της καθημερινής χρήσης, στη μεγάλη ζωγραφική, στην πλαστική του χαλκού και του μαρμάρου, πάνω απ” όλα στο λόγο τους, και τον πεζό και τον ποιητικό.
Αυτόν τον κόσμο θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας, για να μορφωθούν• για να καλλιεργήσουν τη σκέψη τους αναλύοντας τη σκέψη των παλιών Ελλήνων• για να καλλιεργήσουν το καλλιτεχνικό τους αίσθημα μελετώντας ό,τι ωραίο έπλασε το χέρι και η φαντασία των προγόνων τους• για να μπορέσουν κι αυτοί να νιώσουν τον εαυτό τους αισιόδοξο, ελεύθερο και υπεύθυνο για τη μοίρα του ανθρώπου πάνω στη γη• προπαντός για να φουντώσει μέσα τους ο πόθος για τον τέλειον άνθρωπο […].

Πηγή: http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2013/09/12/5347.html

Ο ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΠΟΛΥΚΡΑΤΗΣ

24 Μάι.

    Ο Πολυκράτης ήταν σάμιος αριστοκράτης, γιός του Αιάκη. Υπήρξε τύραννος της Σάμου πιθανόν από το 538 π.Χ. ως το 522 π.Χ. Προτού να γίνει τύραννος, είχε οργανώσει στη Σάμο μια κερδοσκοπική επιχείρηση ενοικίασης πολυτελών στρωμάτων και ποτηριών για συμπόσια και δεξιώσεις. Όταν αποφάσισε να καταλάβει την εξουσία, οργάνωσε μια «εταιρεία» με τη βοήθεια των δύο αδελφών του, του Παντάγνωτου και του Συλοσώντα, και τη στήριξη λίγων πολιτών τους οποίους είχε κερδίσει με τις γενναιοδωρίες του.

Ο Πολυκράτης στο πολυτελέστατο ανάκτορό του

Ο Πολυκράτης στο πολυτελέστατο ανάκτορό του

 

Η κατάληψη της εξουσίας και η εδραίωση σ’ αυτή
Η ευκαιρία για την κατάληψη της εξουσίας τού δόθηκε σε μια γιορτή της Ήρας. Τη στιγμή που οι πολίτες κατέθεταν τα όπλα τους, σύμφωνα με τη συνήθεια, στον ιερό χώρο της Ήρας, ο Πολυκράτης και οι οπαδοί του επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά και κατέλαβαν την αφρούρητη πόλη. Επειδή μάλιστα ο Πολυκρτάτης αρχικά δεν είχε αρκετούς υποστηρικτές, ζήτησε και τη βοήθεια του τύραννου της Νάξου Λύγδαμη.
Για μερικά χρόνια μοιράστηκε την εξουσία με τα δύο αδέλφια του, πιθανόν ως το 532 π.Χ. Ο Πολυκράτης κράτησε την Αστυπάλαια, την αρχαία δηλαδή πόλη της Σάμου και τον κάμπο της Χώρας στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού. Ο Παντάγνωτος πήρε τη Χησία, από το Μυτιληνιό ρέμα και πέρα ανατολικά, και ο Συλοσώντας το δυτικό τμήμα του νησιού, την Αισχριονία.
Ύστερα, όμως, από λίγο καιρό, ο Πολυκράτης, υποψιαζόμενος πιθανώς σχέδια σφετερισμού της εξουσίας του από τα δύο του αδέλφια, σκότωσε κατά τη διάρκεια μιας φιλονικίας τον αδελφό του Παντάγνωτο, εξόρισε το Συλοσώντα και έγινε ο μόνος τύραννος του νησιού, γύρω στο 538 π.X.

Σύγχρονος χάρτης της Σάμου

Σύγχρονος χάρτης της Σάμου

Μέτρα κατά των αριστοκρατών
Αμέσως μετά την εξουδετέρωση των αδελφών του, έλαβε μια σειρά από μέτρα με σκοπό την εδραίωση της εξουσίας του: εξόρισε τους πιο επικίνδυνους γεωμόρους, αριστοκράτες δηλαδή που υποστήριζαν την εγκαθίδρυση ολιγαρχικού πολιτεύματος, και επέβαλε δυσβάσταχτους φόρους στους υπόλοιπους. Οι φόροι αυτοί αφενός μεν εμπόδιζαν τους αριστοκράτες να χρηματοδοτούν στασιαστικές κινήσεις εναντίον του Πολυκράτη, αφετέρου δε παρείχαν στον τύραννο τους πόρους εκείνους για τα μεγάλα δημόσια έργα που οραματιζόταν. Η δυσαρέσκεια ανάμεσα στους σάμιους αριστοκράτες ήταν τόσο μεγάλη, ώστε πολλοί αναγκάστηκαν να εκγαταλείψουν το νησί και να ιδρύσουν αποικία στην Κάτω Ιταλία, τη Δικαιοάρχεια. Μεταξύ αυτών ήταν και ο φιλόσοφος Πυθαγόρας. Επίσης ο Πολυκράτης, για να αποφύγει τον κίνδυνο των εναντίον του συνωμοσιών, απαγόρευσε κάθε είδους συναθροίσεις πολιτών, ακόμη και στις παλαίστρες. Παράλληλα δε δίσταζε να προχωράει σε φυλακίσεις, εξορίες και βασανιστήρια των πολιτικών του αντιπάλων. Μάλιστα αυτούς από τους αντιπάλους του που τους θεωρούσε πιο επικίνδυνους τους έστελνε σε δύσκολες εκστρατείες, με την ελπίδα να σκοτωθούν.

Μέτρα υπέρ των λαϊκών στρωμάτων
Από την άλλη όμως ο Πολυκράτης πρόσφερε εργασία στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις αφενός μεν με τον πολυάριθμο στόλο του, ο οποίος χρειαζόταν ναυπηγούς, ναύτες, κωπηλάτες και μάχιμο πλήρωμα, αφετέρου δε με τα περίφημα δημόσια έργα του.
Ένα άλλο ιδιαίτερα φιλολαϊκό μέτρο που έλαβε ήταν η υποχρέωση των πλούσιων αριστοκρατών να συντηρούν τις μητέρες όσων έχασαν τη ζωή τους σε πολεμικές επιχειρήσεις της Σάμου.
Παράλληλα, έχοντας ως στόχο την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας και της εριουργίας, έφερε στο νησί πρόβατα από τη Νάξο και την Αττική, γίδες από τη Νάξο και τη Σκύρο και γουρούνια από τη Σικελία. Αλλά και διάφορα είδη φυτών και λουλουδιών εισήγαγε στο νησί, προκειμένου να προοδεύσει και η γεωργία.
Οι ενέργειες του Πολυκράτη με σκοπό την ανάπτυξη του νησιού δε σταματάν εδώ. Μερίμησε γα την ίδρυση διάφορων αποικιών που θα πολλαπλασίαζαν τα εισοδήματά του (π.χ. Έφεσος) και συμμάχησε με σπουδαίους ηγέτες, όπως με το βασιλιά της Αιγύπου Άμαση και τον τύραννο της Νάξου Λύγδαμη.

Ο στόλος
Τα πλούτη του ο Πολυκράτης τα εξασφάλισε κυρίως από τη ναυτική δύναμη που κατόρθωσε να αποκτήσει.
Ο Πολυκράτης έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο για την πολεμική όσο και για την εμπορική ναυτιλία. Λέγεται ότι είχε ναυπηγήσει 100 πεντηκοντόρους, πλοία εφοδιασμένα με πενήντα κουπιά σε ένα επίπεδο, καθώς και 40 διήρεις, τις περίφημες «σάμαινες», που ήταν πλοία κατάφρακτα, δηλαδή σκεπασμένα, ώστε να προστατεύονται οι κωπηλάτες, και με μεγαλύτερης χωρητικότητας αμπάρια. Χάρη στο στόλο του ο Πολυκράτης έτρεψε σε φυγή τον Κύρο, όταν αυτός επιχείρησε να καταλάβει τη Σάμο.

Σύγχρονη αναπαράσταση της Σάμαινας, του τύπου πλοίου που κυριάρχησε στο Αιγαίο τον 6ο αι. π.

Σύγχρονη αναπαράσταση της Σάμαινας, του τύπου πλοίου που κυριάρχησε στο Αιγαίο τον 6ο αι. π.Χ.

     Ο στόλος του Πολυκράτη τού έδωσε τη δυνατότητα να επιβάλει ένα είδος φόρου στα ξένα πλοία που περνούσαν από τις δικές του θάλασσες, να «πουλάει προστασία» σε διάφορους γείτονές του, να ασκεί πειρατεία σε εχθρούς και φίλους και να διεξάγει νικηφόρες επιδρομές σε γειτονικά νησιά και στα παράλια της Ιωνίας.
Έτσι, τα σαμιώτικα εμπορικά καράβια ταξίδευαν σ’ όλες τις θάλασσες τού τότε γνωστού κόσμου. Λέγεται μάλιστα ότι σαμιώτης ήταν ο πρώτος καπετάνιος, ο Κωλαίος, που πέρασε το Γιβραλτάρ (Ηράκλειες Στήλες) και βγήκε στον Ατλαντικό,

Τα δημόσια έργα
Όπως όλοι οι τύραννοι, έτσι και ο Πολυκράτης κατασκεύασε μεγάλα έργα. Φρόντισε όμως να τους ξεπεράσει όλους στον αριθμό, στο μέγεθος και, κυρίως, στο τεχνικό ενδιαφέρον που αυτά παρουσιάζουν:
– Ο μηχανικός Ευπαλίνος ο Μεγαρεύς κατασκεύασε το περίφημο υδραγωγείο της Σάμου σκάβοντας μέσα στο βουνό σήραγγα μήκους 1.045 μέτρων, επίτευγμα αδιανόητο για τα μέσα της εποχής. Οι εργασίες ξεκίνησαν από τις δύο άκρες και οι δύο ομάδες συναντήθηκαν στη μέση της σήραγγας με μια απόκλιση περίπου 1,80 μ.

– Επίσης ο Πολυκράτης κατασκεύασε μεγάλα λιμενικά έργα με εγκαταστάσεις για τη ναυπήγηση και την προστασία πλοίων (με κυματοθραύστη μήκους 400 μ.)
– Έχτισε, ακόμη, τείχη περιβάλλοντάς τα με βαθιά τάφρο που σε κάποια σημεία έφτανε τα 6μ. Λέγεται μάλιστα ότι την τάφρο την έσκαψαν Μυτιληνιοί αιχμάλωτοι.
– Τέλος, ανοικοδόμησε το περίλαμπρο Ηραίο, προς τιμήν της προστάτιδος του νησιού θεάς Ήρας, στη θέση ενός παλαιότερου ξύλινου, το οποίο είχε πυρπολήσει ο βασιλιάς των Περσών Κύρος κατά την αποτυχημένη απόπειρά του να καταλάβει το νησί. Ο ναός είναι χτισμένος 5 χλμ μακριά από το Άστυ, το σημερινό δηλ. Πυθαγόρειο, στη νοτιοδυτική ακρογιαλιά του κάμπου της Χώρας. Χτίστηκε εκεί, καθώς πίστευαν ότι στο σημείο αυτό, κάτω από μια λυγαριά της ακροποταμιάς του ποταμού Ίμβρασου, γεννήθηκε η Ήρα. Η μετάβαση από το Άστυ στο ναό γινόταν μέσω της «Ιεράς Οδού», ενός δρόμου πλάτους 4 μ. που δεξιά και αριστερά του υπήρχε πλήθος αγαλμάτων, ωραίων οικοδομών και δένδρων. Ο ρυθμός του ναού ήταν ιωνικός και αρχιτέκτονας ήταν ο Θεόδωρος, γιος του Ροίκου. Είχε μήκος 108,73μ., πλάτος 54,58 μ. και ύψος γύρω στα 25 μέτρα. Ήταν περίπτερος, δίπτερος, με 133 μαρμαροκολώνες. Απ’ αυτές σήμερα σώζεται δυστυχώς μόνο μία. Κι αυτή, μάλιστα, είναι χωρίς ραβδώσεις και μισογκρεμισμένη. Η στέγη του ναού ήταν φτιαγμένη από κεραμίδες, ζωγραφισμένες με διάφορες όμορφες παραστάσεις.

O κάμπος της Χώρας, όπως φαίνεται από το Πυθαγόρειο.

O κάμπος της Χώρας, όπως φαίνεται από το Πυθαγόρειο. Σε απόσταση 5 χλμ. ήταν ο ναός της Ήρας.

   Στη μέση ακριβώ ς του ναού βρισκόταν το λατρευτικό σύμβολο της θεάς, ένα ξόανο, ξύλινο δηλ. ομοίωμα. Αργότερα στη θέση του ξόανου έστησαν μεγαλόπρεπο άγαλμα, πρώτα απο χαλκό και ύστερα από μάρμαρο. Το άγαλμα αυτό, που παράσταινε την Ήρα όρθια, ντυμένη νυφικά, με πέπλο ανεμιστό, καλάθι στην κεφαλή και στο κάθε χέρι μικρό ποτήρι, μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 389 μ.χ. το και το 480 το κατέστρεψαν.

Ό,τι έχει απομείνει σήμερα από το σπουδαίο ναό της Ήρας

Ό,τι έχει απομείνει σήμερα από το σπουδαίο ναό της Ήρας

Το δαχτυλίδι του Πολυκράτη και τα όρια της τύχης
Στα χρόνια του Πολυκράτη η Σάμος έφτασε στο απώγειο της δόξας της. Ο τύραννος υπήρξε, πέρα από σκληρός ηγέτης, ιδαίτερα ικανός μα, και προπάντων, ιδαίτερα τυχερός. Κάθε ενέργειά του στεφόταν από επιτυχία. Οι απανωτές, ωστόσο, επιτυχίες και η τόσο μεγάλη ευτυχία του φαίνεται ότι κάποια στιγμή τον προβλημάτισαν. Ο Πολυκράτης, σύμφωνα με τον ιστορικό Ηρόδοτο, σκέφτηκε τότε να συμβουλευτεί το φίλο του Άμαση, βασιλιά της Αιγύπτου.
Ο Άμασης, κατανοώντας ότι ένας άνθρωπος δεν είναι δυνατό να έχει μόνο επιτυχίες, συμβούλεψε τον Πολυκράτη να στερηθεί κάτι αγαπημένο του, προκειμένου να βιώσει μια λύπη και, έτσι, να μην προκαλέσει το φθόνο των θεών.
Ο Πολυκράτης, ακολουθώντας τη συμβουλή του φίλου του, αποφάσισε να πετάξει στη θάλασσα το πιο αγαπημένο του δαχτυλίδι, έναν πολύτιμο σφραγιδόλιθο που του τον είχε φτιάξει κάποιος σπουδαίος τεχνίτης. Πράγματι πέταξε το δαχτυλίδι στο πέλαγος και –επιτέλους- άρχισε να στενοχωριέται που το έχασε. Δεν πέρασε όμως ούτε εβδομάδα και ένας ψαράς έφερε στο παλάτι ένα μεγάλο ψάρι δώρο για τον τύραννο. Όταν, όμως, ο μάγειρας άνοιξε την κοιλιά του ψαριού, για να το καθαρίσει, βρήκε μέσα το δαχτυλίδι και το παρέδωσε στον κύριό του. Ο Πολυκράτης έγραψε πάλι στο φίλο του τον Άμαση τι του συνέβη, εξηγώντας του ότι δεν μπόρεσε να νιώσει τη λύπη που έπρεπε. Ο Άμασης κατάλαβε τότε ότι είναι στη μοίρα του Πολυκράτη να βιώσει ένα τραγικό τέλος. Φρόντισε, μάλιστα, να δώσει τέλος στη φιλία τους, για να μη στενοχωρηθεί τη στιγμή που ο Πολυκράτης θα βρεθεί αντιμέτωπος με τη μοίρα του (ίσως όμως η αιτία να είναι ότι ο Πολυκράτης είχε συμμαχήσει με τους Πέρσες εναντίον των Αιγυπτίων).

Το τέλος του Πολυκράτη
Η επιβεβαίωση της πρόβλεψης του Άμαση δεν άργησε να έρθει. Ο Πολυκράτης είχε αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια πολλούς εχθρούς και έκανε ακόμη και τους συμμάχους του να ανησυχούν εξαιτίας της δύναμης που είχε αποκτήσει. Οι Πέρσες αντιλαμβανόμενοι ότι δεν είναι ικανοί να τον εξοντώσουν με κατά μέτωπο επίθεση εναντίον του, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν το δόλο. Έτσι κατέφυγαν στο εξής τέχνασμα: Ο σατράπης Οροίτης, γνωρίζοντας την πλεονεξία του Πολυκράτη, του διαμήνυσε πως ο βασιλιάς των Περσών σχεδιάζει να τον δολοφονήσει και να του πάρει τα πλούτη του. Προκειμένου λοιπόν να μην πέσουν στα χέρια του βασιλιά, ζητούσε δήθεν τη δική του βοήθεια, για να τα φυγαδέψει.
Ο Πολυκράτης διάβασε την επιστολή και έστειλε τον έμπιστό του Μαίανδρο στις Σάρδεις, για να συννενοηθεί με τον Οροίτη. Ο Οροίτης στο μεταξύ, στο πλαίσιο του σχεδίου του, λέγεται ότι γέμισε οχτώ κάσες με πέτρες και πάνω από αυτές έστρωσε νομίσματα χρυσά. Ο Μαιάνδριος, πράγματι, πίστεψε ότι οι κάσες ήταν γεμάτες χρυσάφι και εξαπατήθηκε. Επιστρέφοντας στη Σάμο, διηγήθηκε στον Πολυκράτη όσα είδε. Τότε ο Πολυκράτης μπήκε αμέσως στο πλοίο και έβαλε πλώρη για την Ασία. Άδικα οι φίλοι του και η κόρη του προσπαθούσαν να τον σταματήσουν.
Ο Οροίτης, που τον περίμενε, τον έπιασε και με εντολή του βασιλιά των Περσών, τον ανασκολόπησε και τον σταύρωσε πάνω σε πλαγιά της Μυκάλης, αντίκρυ στο αγαπημένο του Άστυ.

Το Πυθαγόρειο της Σάμου σήμερα, όπου το 6ο αι. π.Χ. ήταν το Άστυ. Στο βάθος διακρίνεται το βουνό της Μυκάλης στη Μ. Ασία, σε πλαγιά του οποίου βρήκε φριχτό θάνατο  ο Πολυκράτη.

Το Πυθαγόρειο της Σάμου σήμερα, όπου το 6ο αι. π.Χ. ήταν το Άστυ. Στο βάθος διακρίνεται το βουνό της Μυκάλης στη Μ. Ασία, σε πλαγιά του οποίου βρήκε φριχτό θάνατο ο Πολυκράτης.

Πηγές

Ηροδότου Ιστορίες εκδ. ΟΕΔΒ

tovima.gr

enet.gr

Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα

culture.gr