Αρχείο | Λογοτεχνία α’ Γυμνασίου RSS feed for this section

Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

27 Νοέ.

Το Μεσολόγγι, πόλη της Δυτικής Στερεάς και με θέση κομβικής σημασίας, σήκωσε τη σημαία της επανάστασης στις 20 Μαΐου του 1821. Στην πόλη αυτή έλαβε χώρα η συνέλευση της Δυτικής Ελλάδας και εκεί συνέχεια ορίστηκε η έδρα της διοίκησης του Αγώνα στην περιοχή.

ΧΆΡΤΗΣ

Η θέση του Μεσολογγίου και τα εχθρικά στρατεύματα

Η πρώτη πολιορκία
Το Μεσολόγγι πολιορκήθηκε για πρώτη φορά από τους Τούρκους το 1822. Τα στρατεύματα του Κιουταχή, που είχε νικήσει τους Έλληνες στο Πέτα, και του Ομέρ Βρυώνη, που είχε ολοκληρώσει την υποταγή του Σουλίου, ενώθηκαν και βάδισαν εναντίον της πόλης. Ωστόσο, ύστερα από δύο μήνες οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία έχοντας υποστεί σοβαρές απώλειες.
Την επόμενη χρονιά ένα νέο τουρκικό στράτευμα κατευθύνθηκε προς το Μεσολόγγι. Επιχείρησε, όμως, πρώτα να καταλάβει το γειτονικό Αιτωλικό. Ωστόσο, λόγω της αποτυχίας κατάληψης του Αιτωλικού εγκαταλείφθηκε και το σχέδιο επίθεσης στο Μεσολόγγι.

Ο Λόρδος Μπάιρον στο Μεσολόγγι. Ο άγγλος φιλέλληνας πέθανε στο Μεσολόγγι τον Απρίλη του 1824 και με το θάνατό του έκανε ήδη γνωστή την πόλη στην Ευρώπη πριν από τη δεύτερη πολιορκία

Ο Λόρδος Μπάιρον στο Μεσολόγγι. Ο άγγλος φιλέλληνας πέθανε στο Μεσολόγγι τον Απρίλη του 1824 και με το θάνατό του έκανε ήδη γνωστή την πόλη στην Ευρώπη πριν από τη δεύτερη πολιορκία

Η δεύτερη πολιορκία και η έξοδος
Το 1825 ο Κιουταχής συγκέντρωσε μεγάλο στρατό στη Λάρισα και κατευθύνθηκε στο Μεσολόγγι. Στα τέλη Απριλίου 1825 στρατοπέδευσε στην περιοχή και ξεκίνησε την πολιορκία του Μεσολογγίου. Όλες οι επιθέσεις που επιχείρησε ο Κιουταχής εναντίον της πόλης απέτυχαν, όπως και η προσπάθεια του να αποκλείσει τον ανεφοδιασμό της πόλης από στεριά και θάλασσα. Οι πολιορκημένοι ήρθαν σε συνεννόηση με τον Καραϊσκάκη ο οποίος διεξήγαγε πόλεμο φθοράς στα νότα του στρατεύματος του Κιουταχή, αναγκάζονταν τον να περάσει σε θέση άμυνας, τον Οκτώβριο του 1825.

ιμπραήμ

Ο Ιμπραήμ

Η άφιξη του Ιμπραήμ
Στα τέλη, όμως, του 1825 για ενίσχυση του Κιουταχή έσπευσε ο Ιμπραήμ με τον αιγυπτιακό του στρατό από την Πελοπόννησο. Λέγεται, μάλιστα, ότι βλέποντας τα οχυρωματικά έργα του Μεσολογγίου είπε περιφρονητικά στον Κιουταχή: «Πώς; Επί οκτώ μήνες σ’ εμπόδισε αυτός ο φράχτης; Εγώ σε οκτώ ημέρες κυρίεψα το Ναβαρίνο!». Ο υπονοούμενος κομπασμός ασφαλώς δε δικαιώθηκε, αφού η πολιορκία κράτησε ως τον Απρίλιο του 1826.
Ωστόσο, με την άφιξη των Αιγυπτίων του Ιμπραήμ η πολιορκία ξανάρχισε σφοδρότερη. Παρόλα αυτά μέχρι τον Φεβρουάριο του 1826 οι Τούρκοι δεν είχαν σημειώσει καμία επιτυχία. Αυτό οφείλεται α) στο γεγονός ότι ο Ανδρέας Μιαούλης με τον στόλο του κατάφερνε να ανεφοδιάζει το Μεσολόγγι, β) στη ζηλοφθονία μεταξύ Ιμπραήμ και Κιουταχή και γ) προπάντων, στην απαράμιλλη ανδρεία των υπερασπιστών της πόλης.

Ο κλοιός σφίγγει
Από το Μάρτιο όμως η κατάσταση άρχισε να αλλάζει με την κατάληψη από τους Τούρκους στρατηγικών νησίδων της λιμνοθάλασσας, όπως το Βασιλάδι και ο Ντολμάς. Οι Έλληνες κατάφεραν να διατηρήσουν τον έλεγχο της νησίδας Κλείσοβα ύστερα από μία σφοδρή μάχη στην οποία τα στρατεύματα του Ιμπραήμ είχαν πολύ βαριές απώλειες. Όμως η δυνατότητα του ελληνικού στόλου να ανεφοδιάσει την πόλη είχε καταστεί αδύνατη, με αποτέλεσμα οι αμυνόμενοι να βρεθούν σε δυσχερέστατη θέση. Από τα μέσα Φεβρουαρίου του 1826 η κατάσταση γίνεται τραγική. Πολλές οικογένειες είχαν αρχίσει να στερούνται εντελώς τα τρόφιμα και αναγκάζονταν να σφάζουν άλογα, μουλάρια, γαϊδούρια και κατόπιν σκύλους, γάτες, ποντικούς. Αλλά και αυτά έλειψαν. Από τις 16 Μαρτίου άρχισαν να τρώνε αρμυρίκια, πικρά χόρτα που φύτρωναν κοντά στη θάλασσα. Ο υποσιτισμός και οι αρρώστιες εξασθένιζαν τους ρωμαλέους οργανισμούς των ανδρών της φρουράς και προκαλούσαν πολλούς θανάτους.

νε

Το Μεσολόγγι σήμερα (αεροφωτογραφία)

Η απόφαση για την ηρωική έξοδο
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση το συμβούλιο των οπλαρχηγών και προκρίτων της πόλης πήρε την απόφαση για την έξοδο των κατοίκων από το Μεσολόγγι. Η έξοδος ορίστηκε για την νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου με ξημερώματα Κυριακής των Βαΐων, μεταξύ 10ης και 11ης Απριλίου. Φρόντισαν μάλιστα να ειδοποιήσουν τους Έλληνες του στρατοπέδου της Δερβέκιστας να κάνουν αντιπερισπασμό στους Τούρκους.
Την αυγή της 9ης Απριλίου σε σύσκεψη αποφάσισαν α) να σκοτώσουν όλους τους αιχμάλωτους, β) να θανατώσουν όλα τα γυναικόπαιδα, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των εχθρών (η σκέψη αυτή τελικά δεν προχώρησε) και γ) οι ασθενείς και τραυματίες, εξακόσιοι περίπου στον αριθμό, να μεταφερθούν (με τη συναίνεσή τους) στα πιο οχυρωμένα μεγάλα σπίτια κι εκεί να πεθάνουν πολεμώντας.

Το σχέδιο εξόδου
Το μεσημέρι της 10ης Απριλίου καταρτίστηκε το σχέδιο εξόδου. Το σχέδιο προέβλεπε την έξοδο από τρία διαφορετικά σημεία. Aπό τα τρία σώματα που σχηματίστηκαν τα δύο αποτελούνταν από τους ενόπλους με επικεφαλής τους Νότη Mπότσαρη και Δημήτρη Μακρή, ενώ στο τρίτο σώμα θα βρίσκονταν οι άμαχοι, τους οποίους θα συνόδευε μικρός αριθμός ενόπλων

Ο αντιπερισπασμός και η προδοσία
Πράγματι, το δειλινό μαζεύτηκαν όλοι στις καθορισμένες θέσεις απ’ όπου θα εξορμούσαν. Στις 6.30 το ελληνικό σώμα από τη Δερβέκιστα που είχε φτάσει για αντιπερισπασμό άρχισε να πυροβολεί. Όμως από τους τυφεκισμούς οι πολιορκημένοι κατάλαβαν ότι οι Έλληνες αυτοί ήταν γύρω στους τριακόσιους και απογοητεύθηκαν. Την ίδια στιγμή ο Ιμπραήμ άρχισε ανελέητο βομβαρδισμό, γεγονός που δημιούργησε στους πολιορκημένους την εντύπωση ότι προδόθηκαν. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν προδόθηκαν από τους πυροβολισμούς αυτούς, αλλά από έναν αγγελιοφόρο παπά που είχε συλληφθεί ή από έναν ξένο (πιθανώς Βούλγαρο) που είχε αυτομολήσει.

Η δύναμη του εχθρού
Το Μεσολόγγι το είχαν περικυκλώσει δύο συντάγματα, ενώ η θάλασσα ήταν γεμάτη σχεδίες και αβαθή πλοιάρια. Εκτός αυτών, τρία ακόμη τάγματα από 2.400 άνδρες ήταν μπροστά από τη σκηνή του Ιμπραήμ έτοιμα να συνδράμουν. Παράλληλα, θέση είχαν πάρει 1000 ιππείς και 2000 Αλβανοί από την Κρήτη.

Η έξοδος
Όταν νύχτωσε, οι πολιορκημένοι άρχισαν να περνούν από τις γέφυρες απαρατήρητοι, καθώς ένα σύννεφο είχε καλύψει το φεγγάρι. Μόλις όμως ξαναφάνηκε το φεγγάρι, οι Τουρκοαιγύπτιοι άρχισαν πυκνά πυρά τουφεκιών και κανονιών προκαλώντας μεγάλες απώλειες. Ύστερα από μια ώρα αναμονής οι Μεσολογγίτες αποφάσισαν να εφορμήσουν.
Tα δύο σώματα των ενόπλων κατάφεραν πολεμώντας να ανοίξουν διαδρόμους μέσω των εχθρικών σωμάτων και να φτάσουν καταδιωκόμενοι στην περιοχή του βουνού του Ζυγού. Aπό εκεί πέρασαν στα Σάλωνα (Άμφισσα) αρχικά και στο Ναύπλιο στη συνέχεια, όπου έτυχαν υποδοχής ηρώων. O μύθος της «φρουράς του Μεσολογγίου» είχε ήδη δημιουργηθεί.
Tο τρίτο σώμα, ωστόσο, δεν κατάφερε να διαφύγει. Την ώρα της εφόρμησης ακούστηκε η κραυγή «Οπίσω, οπίσω, μωρέ παιδιά», με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση. Οι περισσότεροι γύρισαν πίσω στην πόλη και χάθηκαν μαζί της.

ΒΡΥΖΑΚΗΣ

Η έξοδος του Μεσολογγίου. Πίνακας του Θεοδ. Βρυζάκη, 1853

Ανατινάξεις
Στο μεταξύ, την ώρα που γινόταν η ηρωική έξοδος, μέσα στο Μεσολόγγι εκτυλίχθηκαν δραματικές σκηνές: ο δημογέροντας Χρήστος Καψάλης, όταν κυκλώθηκε από τους εισβολείς στο σπίτι του, όπου είχαν συγκεντρωθεί τραυματίες, γέροντες και γυναικόπαιδα, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη. Στην ίδια πράξη αντίστασης προέβη και ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ, ο οποίος ανατίναξε τον Ανεμόμυλο, όταν κυκλώθηκε από τους εχθρούς. Το πρωί της 10ης Απριλίου, ανήμερα των Βαΐων, η οθωμανική ημισέληνος κυμάτιζε στα χαλάσματα του Μεσολογγίου.

κΑΨΑΛΗΣ

Η ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης

Οι απώλειες
Οι πληροφορίες για τις απώλειες των Ελλήνων κατά την πολιορκία και την έξοδο είναι αντιφατικές. Πιθανότερο φαίνεται ότι από τους 3.000 που πήραν μέρος στην έξοδο, οι 1.700 έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι. Ανάμεσα στους νεκρούς, ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, ο Μιχαήλ Κοκκίνης, ο Αθανάσιος Ραζηκότσικας, ο Νικόλαος Στορνάρης, ο γερμανός εκδότης της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά» Ιάκωβος Μάγιερ και άλλοι γερμανοί φιλέλληνες. Γύρω στα 6.000 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν για να πουληθούν στη Μεθώνη και στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας. Οι απώλειες για τους τουρκοαιγύπτιους εισβολείς ανήλθαν σε 5.000 άνδρες.

265px-Eugène_Ferdinand_Victor_Delacroix_017

Ευγένιος Ντελακρουά, Η Ελλάς εκπνέει πάνω στα ερείπια του Μεσολογγίου.

Η συνέχεια και η απελευθέρωση
Αμέσως μετά την κατάληψη του Μεσολογγίου, ο Κιουταχής με τον στρατό του κατευθύνθηκε προς την Ανατολική Στερεά Ελλάδα, με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της Αττικής. Ο Ιμπραήμ επανήλθε στην Πελοπόννησο, για να εξαλείψει και τις τελευταίες εστίες αντίστασης σε Μάνη και Αργολίδα.
Το Μεσολόγγι απελευθερώθηκε στις 11του Μάη του 1829.
Το 1937 αναγνωρίστηκε ως «Ιερά Πόλις» και η Κυριακή των Βαΐων ορίστηκε ως επέτειος της εξόδου.

κηπος-των-ηρώων

Ο κήπος των ηρώων. Στο χώρο αυτό βρίσκονται σήμερα τα οστά ηρώων που έπεσαν κατά την έξοδο.

Σημασία εξόδου
Η Επανάσταση μετά την πτώση του Μεσολογγίου είχε σχεδόν κατασταλεί. Η πτώση του οδήγησε στη διάλυση της τρίτης εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου του 1826 και στην παραίτηση της κυβέρνησης Κουντουριώτη. Η φλόγα του αγώνα, όμως, παρέμεινε άσβεστη. Στο εξωτερικό αναθερμάνθηκε το φιλελληνικό κίνημα και επιταχύνθηκαν οι διαδικασίες για επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για την τελική λύση του ελληνικού ζητήματος.

Σχετική με το θέμα και η εκπομπή «Μηχανή του χρόνου» του Χρ. Βασιλόπουλου

Πηγές
-Εγκυκλοπαίδεια Πάπυτους Λαρούς Μπριτάνικα
– Κ.Μ. Γουντχάουζ, Ο πόλεμος της ελληνικής ανεξαρτησίας
http://www.ime.gr
-www.wikipaideia.gr
-www.sansimera.gr
– el.wikipedia.org

Advertisements

Πασχαλινή ιστορία

31 Μαρ.

  

To εξώφυλλο του βιβλίου

To εξώφυλλο του βιβλίου

  Ποιος –στ’ αλήθεια- δε θα χαιρόταν, αν κέρδιζε ένα δώρο σε μια κλήρωση; Ποιος είναι τόσο παράξενος, που το δώρο αυτό θα τον αγχώσει και θα τον βασανίσει, και μάλιστα τις γιορτινές μέρες του Πάσχα;
   Η «Πασχαλινή ιστορία» είναι μια από τις τέσσερις ιστορίες της «Μύγας», του βιβλίου του Παντελή Καλότσιου από τις εκδόσεις Πατάκη.

 Ο συγγραφέας

Ο Παντελής Καλότσιος

Ο Παντελής Καλότσιος

Ο Παντελής Καλιότσος γεννήθηκε το 1925 στην Αθήνα από φτωχή οικογένεια. Τέλειωσε το Γυμνάσιο Κηφισιάς κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια με μεγάλες στερήσεις κι αργότερα ασχολήθηκε με διάφορα καθαρά βιοποριστικά επαγγέλματα (υδραυλικός, μαρμαράς, εργάτης, περιπτεράς και άλλα). Δεν κατάφερα να σπουδάσει και σε νεαρή ηλικία επιχείρησε επίσης χωρίς επιτυχία να μονάσει. Έζησε για σύντομα χρονικά διαστήματα στο Παρίσι και το Λονδίνο. Σήμερα ζει στην Αθήνα και στο Μεταξοχώρι Αγιάς και ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή.
Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1964 με την έκδοση του μυθιστορήματος «Ο μεσαίος τοίχος». Το 1979 το έργο του « Η Δεκεμβριανή νύχτα» τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος. Το βιβλίο του τα «Ξύλινα Σπαθιά» κέρδισε το Βραβείο του Διαγωνισμού Παιδικού Βιβλίου στην Κόστα Ρίκα το 1997. To «Ένα σακί μαλλιά» πήρε το Πρώτο Βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου το 1997. Το 2002 η σφεντόνα του Δαβίδ τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου, το Βραβείο του περιοδικού «Διαβάζω» και το Βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.

 

 Ακολουθεί η βασισμένη στο διήγημα «Πασχαλινή ιστορία» ταινία του Νίκου Βαρβέρη

 

Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

16 Μαρ.

Το Μεσολόγγι, πόλη της Δυτικής Στερεάς και με θέση κομβικής σημασίας, σήκωσε τη σημαία της επανάστασης στις 20 Μαΐου του 1821. Στην πόλη αυτή έλαβε χώρα η συνέλευση της Δυτικής Ελλάδας και εκεί συνέχεια ορίστηκε η έδρα της διοίκησης του Αγώνα στην περιοχή.

ΧΆΡΤΗΣ

Η θέση του Μεσολογγίου και τα εχθρικά στρατεύματα

Η πρώτη πολιορκία
Το Μεσολόγγι πολιορκήθηκε για πρώτη φορά από τους Τούρκους το 1822. Τα στρατεύματα του Κιουταχή, που είχε νικήσει τους Έλληνες στο Πέτα, και του Ομέρ Βρυώνη, που είχε ολοκληρώσει την υποταγή του Σουλίου, ενώθηκαν και βάδισαν εναντίον της πόλης. Ωστόσο, ύστερα από δύο μήνες οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία έχοντας υποστεί σοβαρές απώλειες.
Την επόμενη χρονιά ένα νέο τουρκικό στράτευμα κατευθύνθηκε προς το Μεσολόγγι. Επιχείρησε, όμως, πρώτα να καταλάβει το γειτονικό Αιτωλικό. Ωστόσο, λόγω της αποτυχίας κατάληψης του Αιτωλικού εγκαταλείφθηκε και το σχέδιο επίθεσης στο Μεσολόγγι.

Ο Λόρδος Μπάιρον στο Μεσολόγγι. Ο άγγλος φιλέλληνας πέθανε στο Μεσολόγγι τον Απρίλη του 1824 και με το θάνατό του έκανε ήδη γνωστή την πόλη στην Ευρώπη πριν από τη δεύτερη πολιορκία

Ο Λόρδος Μπάιρον στο Μεσολόγγι. Ο άγγλος φιλέλληνας πέθανε στο Μεσολόγγι τον Απρίλη του 1824 και με το θάνατό του έκανε ήδη γνωστή την πόλη στην Ευρώπη πριν από τη δεύτερη πολιορκία

Η δεύτερη πολιορκία και η έξοδος
Το 1825 ο Κιουταχής συγκέντρωσε μεγάλο στρατό στη Λάρισα και κατευθύνθηκε στο Μεσολόγγι. Στα τέλη Απριλίου 1825 στρατοπέδευσε στην περιοχή και ξεκίνησε την πολιορκία του Μεσολογγίου. Όλες οι επιθέσεις που επιχείρησε ο Κιουταχής εναντίον της πόλης απέτυχαν, όπως και η προσπάθεια του να αποκλείσει τον ανεφοδιασμό της πόλης από στεριά και θάλασσα. Οι πολιορκημένοι ήρθαν σε συνεννόηση με τον Καραϊσκάκη ο οποίος διεξήγαγε πόλεμο φθοράς στα νότα του στρατεύματος του Κιουταχή, αναγκάζονταν τον να περάσει σε θέση άμυνας, τον Οκτώβριο του 1825.

ιμπραήμ

Ο Ιμπραήμ

Η άφιξη του Ιμπραήμ
Στα τέλη, όμως, του 1825 για ενίσχυση του Κιουταχή έσπευσε ο Ιμπραήμ με τον αιγυπτιακό του στρατό από την Πελοπόννησο. Λέγεται, μάλιστα, ότι βλέποντας τα οχυρωματικά έργα του Μεσολογγίου είπε περιφρονητικά στον Κιουταχή: «Πώς; Επί οκτώ μήνες σ’ εμπόδισε αυτός ο φράχτης; Εγώ σε οκτώ ημέρες κυρίεψα το Ναβαρίνο!». Ο υπονοούμενος κομπασμός ασφαλώς δε δικαιώθηκε, αφού η πολιορκία κράτησε ως τον Απρίλιο του 1826.
Ωστόσο, με την άφιξη των Αιγυπτίων του Ιμπραήμ η πολιορκία ξανάρχισε σφοδρότερη. Παρόλα αυτά μέχρι τον Φεβρουάριο του 1826 οι Τούρκοι δεν είχαν σημειώσει καμία επιτυχία. Αυτό οφείλεται α) στο γεγονός ότι ο Ανδρέας Μιαούλης με τον στόλο του κατάφερνε να ανεφοδιάζει το Μεσολόγγι, β) στη ζηλοφθονία μεταξύ Ιμπραήμ και Κιουταχή και γ) προπάντων, στην απαράμιλλη ανδρεία των υπερασπιστών της πόλης.

Ο κλοιός σφίγγει
Από το Μάρτιο όμως η κατάσταση άρχισε να αλλάζει με την κατάληψη από τους Τούρκους στρατηγικών νησίδων της λιμνοθάλασσας, όπως το Βασιλάδι και ο Ντολμάς. Οι Έλληνες κατάφεραν να διατηρήσουν τον έλεγχο της νησίδας Κλείσοβα ύστερα από μία σφοδρή μάχη στην οποία τα στρατεύματα του Ιμπραήμ είχαν πολύ βαριές απώλειες. Όμως η δυνατότητα του ελληνικού στόλου να ανεφοδιάσει την πόλη είχε καταστεί αδύνατη, με αποτέλεσμα οι αμυνόμενοι να βρεθούν σε δυσχερέστατη θέση. Από τα μέσα Φεβρουαρίου του 1826 η κατάσταση γίνεται τραγική. Πολλές οικογένειες είχαν αρχίσει να στερούνται εντελώς τα τρόφιμα και αναγκάζονταν να σφάζουν άλογα, μουλάρια, γαϊδούρια και κατόπιν σκύλους, γάτες, ποντικούς. Αλλά και αυτά έλειψαν. Από τις 16 Μαρτίου άρχισαν να τρώνε αρμυρίκια, πικρά χόρτα που φύτρωναν κοντά στη θάλασσα. Ο υποσιτισμός και οι αρρώστιες εξασθένιζαν τους ρωμαλέους οργανισμούς των ανδρών της φρουράς και προκαλούσαν πολλούς θανάτους.

νε

Το Μεσολόγγι σήμερα (αεροφωτογραφία)

Η απόφαση για την ηρωική έξοδο
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση το συμβούλιο των οπλαρχηγών και προκρίτων της πόλης πήρε την απόφαση για την έξοδο των κατοίκων από το Μεσολόγγι. Η έξοδος ορίστηκε για την νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου με ξημερώματα Κυριακής των Βαΐων, μεταξύ 10ης και 11ης Απριλίου. Φρόντισαν μάλιστα να ειδοποιήσουν τους Έλληνες του στρατοπέδου της Δερβέκιστας να κάνουν αντιπερισπασμό στους Τούρκους.
Την αυγή της 9ης Απριλίου σε σύσκεψη αποφάσισαν α) να σκοτώσουν όλους τους αιχμάλωτους, β) να θανατώσουν όλα τα γυναικόπαιδα, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των εχθρών (η σκέψη αυτή τελικά δεν προχώρησε) και γ) οι ασθενείς και τραυματίες, εξακόσιοι περίπου στον αριθμό, να μεταφερθούν (με τη συναίνεσή τους) στα πιο οχυρωμένα μεγάλα σπίτια κι εκεί να πεθάνουν πολεμώντας.

Το σχέδιο εξόδου
Το μεσημέρι της 10ης Απριλίου καταρτίστηκε το σχέδιο εξόδου. Το σχέδιο προέβλεπε την έξοδο από τρία διαφορετικά σημεία. Aπό τα τρία σώματα που σχηματίστηκαν τα δύο αποτελούνταν από τους ενόπλους με επικεφαλής τους Νότη Mπότσαρη και Δημήτρη Μακρή, ενώ στο τρίτο σώμα θα βρίσκονταν οι άμαχοι, τους οποίους θα συνόδευε μικρός αριθμός ενόπλων

Ο αντιπερισπασμός και η προδοσία
Πράγματι, το δειλινό μαζεύτηκαν όλοι στις καθορισμένες θέσεις απ’ όπου θα εξορμούσαν. Στις 6.30 το ελληνικό σώμα από τη Δερβέκιστα που είχε φτάσει για αντιπερισπασμό άρχισε να πυροβολεί. Όμως από τους τυφεκισμούς οι πολιορκημένοι κατάλαβαν ότι οι Έλληνες αυτοί ήταν γύρω στους τριακόσιους και απογοητεύθηκαν. Την ίδια στιγμή ο Ιμπραήμ άρχισε ανελέητο βομβαρδισμό, γεγονός που δημιούργησε στους πολιορκημένους την εντύπωση ότι προδόθηκαν. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν προδόθηκαν από τους πυροβολισμούς αυτούς, αλλά από έναν αγγελιοφόρο παπά που είχε συλληφθεί ή από έναν ξένο (πιθανώς Βούλγαρο) που είχε αυτομολήσει.

Η δύναμη του εχθρού
Το Μεσολόγγι το είχαν περικυκλώσει δύο συντάγματα, ενώ η θάλασσα ήταν γεμάτη σχεδίες και αβαθή πλοιάρια. Εκτός αυτών, τρία ακόμη τάγματα από 2.400 άνδρες ήταν μπροστά από τη σκηνή του Ιμπραήμ έτοιμα να συνδράμουν. Παράλληλα, θέση είχαν πάρει 1000 ιππείς και 2000 Αλβανοί από την Κρήτη.

Η έξοδος
Όταν νύχτωσε, οι πολιορκημένοι άρχισαν να περνούν από τις γέφυρες απαρατήρητοι, καθώς ένα σύννεφο είχε καλύψει το φεγγάρι. Μόλις όμως ξαναφάνηκε το φεγγάρι, οι Τουρκοαιγύπτιοι άρχισαν πυκνά πυρά τουφεκιών και κανονιών προκαλώντας μεγάλες απώλειες. Ύστερα από μια ώρα αναμονής οι Μεσολογγίτες αποφάσισαν να εφορμήσουν.
Tα δύο σώματα των ενόπλων κατάφεραν πολεμώντας να ανοίξουν διαδρόμους μέσω των εχθρικών σωμάτων και να φτάσουν καταδιωκόμενοι στην περιοχή του βουνού του Ζυγού. Aπό εκεί πέρασαν στα Σάλωνα (Άμφισσα) αρχικά και στο Ναύπλιο στη συνέχεια, όπου έτυχαν υποδοχής ηρώων. O μύθος της «φρουράς του Μεσολογγίου» είχε ήδη δημιουργηθεί.
Tο τρίτο σώμα, ωστόσο, δεν κατάφερε να διαφύγει. Την ώρα της εφόρμησης ακούστηκε η κραυγή «Οπίσω, οπίσω, μωρέ παιδιά», με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση. Οι περισσότεροι γύρισαν πίσω στην πόλη και χάθηκαν μαζί της.

ΒΡΥΖΑΚΗΣ

Η έξοδος του Μεσολογγίου. Πίνακας του Θεοδ. Βρυζάκη, 1853

Ανατινάξεις
Στο μεταξύ, την ώρα που γινόταν η ηρωική έξοδος, μέσα στο Μεσολόγγι εκτυλίχθηκαν δραματικές σκηνές: ο δημογέροντας Χρήστος Καψάλης, όταν κυκλώθηκε από τους εισβολείς στο σπίτι του, όπου είχαν συγκεντρωθεί τραυματίες, γέροντες και γυναικόπαιδα, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη. Στην ίδια πράξη αντίστασης προέβη και ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ, ο οποίος ανατίναξε τον Ανεμόμυλο, όταν κυκλώθηκε από τους εχθρούς. Το πρωί της 10ης Απριλίου, ανήμερα των Βαΐων, η οθωμανική ημισέληνος κυμάτιζε στα χαλάσματα του Μεσολογγίου.

κΑΨΑΛΗΣ

Η ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης

Οι απώλειες
Οι πληροφορίες για τις απώλειες των Ελλήνων κατά την πολιορκία και την έξοδο είναι αντιφατικές. Πιθανότερο φαίνεται ότι από τους 3.000 που πήραν μέρος στην έξοδο, οι 1.700 έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι. Ανάμεσα στους νεκρούς, ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, ο Μιχαήλ Κοκκίνης, ο Αθανάσιος Ραζηκότσικας, ο Νικόλαος Στορνάρης, ο γερμανός εκδότης της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά» Ιάκωβος Μάγιερ και άλλοι γερμανοί φιλέλληνες. Γύρω στα 6.000 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν για να πουληθούν στη Μεθώνη και στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας. Οι απώλειες για τους τουρκοαιγύπτιους εισβολείς ανήλθαν σε 5.000 άνδρες.

265px-Eugène_Ferdinand_Victor_Delacroix_017

Ευγένιος Ντελακρουά, Η Ελλάς εκπνέει πάνω στα ερείπια του Μεσολογγίου.

Η συνέχεια και η απελευθέρωση
Αμέσως μετά την κατάληψη του Μεσολογγίου, ο Κιουταχής με τον στρατό του κατευθύνθηκε προς την Ανατολική Στερεά Ελλάδα, με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της Αττικής. Ο Ιμπραήμ επανήλθε στην Πελοπόννησο, για να εξαλείψει και τις τελευταίες εστίες αντίστασης σε Μάνη και Αργολίδα.
Το Μεσολόγγι απελευθερώθηκε στις 11του Μάη του 1829.
Το 1937 αναγνωρίστηκε ως «Ιερά Πόλις» και η Κυριακή των Βαΐων ορίστηκε ως επέτειος της εξόδου.

κηπος-των-ηρώων

Ο κήπος των ηρώων. Στο χώρο αυτό βρίσκονται σήμερα τα οστά ηρώων που έπεσαν κατά την έξοδο.

Σημασία εξόδου
Η Επανάσταση μετά την πτώση του Μεσολογγίου είχε σχεδόν κατασταλεί. Η πτώση του οδήγησε στη διάλυση της τρίτης εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου του 1826 και στην παραίτηση της κυβέρνησης Κουντουριώτη. Η φλόγα του αγώνα, όμως, παρέμεινε άσβεστη. Στο εξωτερικό αναθερμάνθηκε το φιλελληνικό κίνημα και επιταχύνθηκαν οι διαδικασίες για επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για την τελική λύση του ελληνικού ζητήματος.

Σχετική με το θέμα και η εκπομπή «Μηχανή του χρόνου» του Χρ. Βασιλόπουλου

Πηγές
-Εγκυκλοπαίδεια Πάπυτους Λαρούς Μπριτάνικα
– Κ.Μ. Γουντχάουζ, Ο πόλεμος της ελληνικής ανεξαρτησίας
http://www.ime.gr
-www.wikipaideia.gr
-www.sansimera.gr
– el.wikipedia.org

Τι είναι αυτό;

5 Μαρ.

Με αφορμή το διήγημα του Λ. Τολστόι «Ο παππούς και το εγγονάκι» παραθέτω μια υπέροχη ταινία μικρού μήκους (διάρκειας πέντε περίπου λεπτών) του Κωνσταντίνου Πιλάβιου.

 

Η εποχή των Yακίνθων

15 Φεβ.

 

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1993 από τις εκδόσεις Πατάκη και έχει βραβευτεί με το βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου

 

Η υπόθεση

     Η υπόθεση του βιβλίου διαδραματίζεται στα Τρίκαλα, πόλη από την οποία κατάγεται, εξάλλου, και η συγγραφέας. Κεντρική ηρωίδα είναι η Ελένη, ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι με εμφάνιση όχι ιδιαίτερα κολακευτική, καθώς έχει κάποια παραπανίσια κιλά και φοράει σιδεράκια. Το σπίτι της οικογένειάς της είναι μια ωραία παλιά μονοκατοικία με μεγάλο κήπο. Η ευτυχισμένη ζωή της διακόπτεται από το διαζύγιο των γονιών της και πλέον αναγκάζεται να μείνει μόνο με τη μαμά. Στο σπίτι συχνές είναι οι επισκέψεις του αυστηρού θείου της Απόστολου, αλλά και της κυρίας Μερόπης, που βοηθούσε τη μητέρα της στις δουλειές του σπιτιού.

     Η κατάσταση για όλους αλλάζει, όταν η μητέρα της Ελένης αποφασίζει να ξαναφτιάξει τη ζωή της και να ξαναπαντρευτεί. Ο νέος της σύζυγος, Λάμπρος Δαφνής, και η κόρη του από τον πρώτο του γάμο, Αγγελική, έρχονται να εγκατασταθούν στο σπίτι.

     Η αγωνία των δύο νέων συζύγων, και ειδικά της μητέρας της Ελένης, για το πώς θ’ αντιδράσουν τα δύο κορίτσια και πώς θα εξελιχθεί η μεταξύ τους σχέση είναι έκδηλη. Η Ελένη καταγράφει στο ημερολόγιό της τις σκέψεις και τα συναισθήματα που της δημιουργεί η νέα αυτή κατάσταση. Και, καθώς δίνει σε κάθε νέα περίοδο της ζωής της τίτλο από ονόματα λουλουδιών, σ’ αυτόν τον πρώτο χρόνο της νέας οικογένειας δίνει το όνομα «εποχή των υακίνθων».  Είναι ακριβώς η εποχή που ξεκινάει την ημέρα του πολιτικού γάμου της μητέρας της Ελένης με το Λάμπρο στα Τρίκαλα και κλείνει, εν τέλει, ευτυχισμένα με τις οικογενειακές διακοπές στη Νταμούχαρη του Πηλίου. Και κλείνει ευτυχισμένα, καθώς η Αγγελική με τη ζωντάνια, την ενεργητικότητα και την ευθυμία που διαθέτει θα κερδίσει την καρδιά της Ελένης, θα την κάνει να βλέπει τα πράγματα λιγότερο εγωιστικό και σαφώς περισσότερο αισιόδοξα.

Η συγγραφέας

Η Τούλα Τίγκα

Η Τούλα Τίγκα

  Η Τούλα Τίγκα γεννήθηκε στα Τρίκαλα, στο τέλος του πολέμου. Έζησε για λίγο στο Βόλο και για δεκαοκτώ χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε Αγγλική Φιλολογία. Στη συνέχεια επέστρεψε στα Τρίκαλα όπου και κατοικεί. Έχει γράψει βιβλία για παιδιά και για νέους και μυθιστορήματα. Στα έργα της συγκαταλέγονται τα βραβευμένα με το βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου «Οδός Γραβιάς» (Εκδ. Πατάκη 1991), «Η εποχή των υακίνθων» (Εκδ. Πατάκη 1993) και το βραβευμένο με το βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού «Διαβάζω» «Τα χρόνια τρέχοντας» (Εκδ. Πατάκη 1999).

Παιδική εργασία

6 Φεβ.

παιδικη εργασία 2

 

Αναφορά της επιτροπής ορυχείων του λόρδου Άσλεϊ, 1842

Δουλεύω στις θύρες εξαερισμού του ορυχείου Γκάουμπερ. Δεν κουράζομαι πολύ, αλλά πρέπει να δουλεύω τη νύχτα κι αυτό με φοβίζει. Πηγαίνω στο ορυχείο γύρω στις τέσσερις η ώρα, μερικές φορές κατά τις τρεισήμισι το πρωί και φεύγω στις πεντέμισι το απόγευμα.

Όταν έχει φως, τραγουδάω· ποτέ όμως μέσα στο σκοτάδι· τότε δεν τολμώ να τραγουδήσω. Δεν αγαπώ τις γαλαρίες …

                                                                                                                                                Σάρα Γκούντερ, 8 ετών

 

Δουλεύω πέντε χρόνια συνέχεια στο βάθος της γαλαρίας. Ο πατέρας δουλεύει στη γαλαρία δίπλα μου. Έχω δώδεκα αδελφούς και αδελφές. Ο ένας απ’ αυτούς ξέρει να μετράει, ένας άλλος διαβάζει·  τίποτε άλλο δεν ξέρει ούτε να γράψει. Κατεβαίνω στη γαλαρία στις επτά το πρωί και βγαίνω κατά τις έξι το απόγευμα, μερικές φορές κατά τις επτά. Δουλεύω πάντα χωρίς κάλτσες, χωρίς παπούτσια, χωρίς φόρμα· μόνο το μισοφόρι μου φοράω. Δουλεύω μαζί με τους άντρες. Εκείνοι είναι ολόγυμνοι. Στην αρχή φοβόμουνα πολύ και δε μου άρεσε αυτό, τώρα συνήθισα και δε με νοιάζει. Μου φέρονται όμως καλά. Δεν ξέρω να γράφω ούτε να διαβάζω.

                                                                                                                                                         Μαίρη Μπάρετ, 14 ετών

κατάλογος

Μαξίμ Γκόρκι, Τα παιδικά μου χρόνια

Κι εγώ άρχισα να βγάζω λεφτά. Τις γιορτές σηκωνόμουνα πρωί – πρωί, έπαιρνα το σακί κι έπαιρνα σβάρνα τα σπίτια και τους δρόμους και μάζευα κόκαλα, κουρέλια, χαρτιά και καρφιά. Οι παλιατζήδες πλήρωναν για ένα πούτι κουρέλια είκοσι καπίκια, το ίδιο και για τα σιδερικά. Για ένα πούτι κόκαλα δέκα με οχτώ καπίκια. Τη δουλειά αυτή την έκανα και τις καθημερινές, μετά το σχολειό, και πουλούσα το εμπόρευμά μου, τα Σάββατα,  για τριάντα περίπου καπίκια, για πενήντα και, κάποτε,  περισσότερο αν είχα τύχη.

Η γιαγιά έπαιρνε τα λεφτά μου, τα έχωνε βιαστικά στην τσέπη της φούστα της και με παινούσε με χαμηλωμένα μάτια. 

– Σ’  ευχαριστώ,  πουλάκι μου! Εμείς οι δυο δε  θα μείνουμε νηστικοί! Μεγάλη δουλειά!

παιδ

Άντον Τσέχωφ,  Η νύστα

Νύχτα. Η Βάρια, μια υπηρετριούλα δεκατριών χρονώ κουνάει το μωρό και μουρμουρίζει με μισοσβημένη φωνή: Νάνι νάνι το παιδάκι, θα του πω ένα τραγουδάκι … 

– Βάρια! Άναψε το τζάκι ! Ακούγεται η φωνή του αφεντικού πίσω από την πόρτα. Είναι ώρα να σηκωθεί και να αρχίσει τη δουλειά του. Η Βάρια αφήνει την κούνια και τρέχει στην αποθήκη για ξύλα.

Είναι πολύ ευχαριστημένη. Όταν περπατάει και τρέχει, νυστάζει λιγότερο παρά όταν είναι καθισμένη. Γυρίζει με τα ξύλα και ανάβει το τζάκι. Νιώθει να ζωντανεύει το νυσταγμένο της πρόσωπο και  το μυαλό της να ξαστερώνει. 

– Βάρια! Βάλε το σαμοβάρι!  Φωνάζει η κυρά.

Κόβει τα ξύλα, μα δεν προφταίνει να τα ανάψει και ακούει καινούργια διαταγή:

-Βάρια, σκούπισε τις γαλότσες του αφεντικού!

Κάθεται κατάχαμα, παστρεύει τις γαλότσες και σκέφτεται τι όμορφα θα ήταν να τρυπώσει το κεφάλι της σ’ αυτή τη μεγάλη και βαθιά γαλότσα και να κοιμηθεί λιγάκι. Και ξαφνικά η γαλότσα μεγαλώνει, φουσκώνει, γεμίζει ολάκερη την κάμαρα. Της ξεφεύγει η βούρτσα από τα χέρια, μα η Βάρια τινάζει το κεφάλι, γουρλώνει τα μάτια και προσπαθεί να κοιτάζει έτσι που να μη μεγαλώνουν τα πράματα ούτε να χορεύουν στα μάτια της.

– Βάρια! Πλύνε τη σκάλα! Θα ντροπιαστούμε στους πελάτες …  

Πλένει τη σκάλα, σκουπίζει τις κάμαρες ανάβει και το άλλο τζάκι. Έπειτα αρχίζει το πηγαινέλα στο μαγαζί. Έχει πολλή δουλειά, δεν έχει ούτε στιγμή ελεύθερη ..

 

 παιδικη

Λίγα λόγια για την παιδική εργασία 

Για 100 εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο, αυτή τη χρονιά δεν χτύπησε το κουδούνι του σχολείου, απλούστατα γιατί δεν πηγαίνουν σχολείο επειδή δουλεύουν, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας. Πάνω από 246 εκατομμύρια παιδιά (ηλικίας 5 έως 17 ετών) στον κόσμο εργάζονται. Και δυστυχώς, αντίθετα από ό,τι θα νόμιζαν πολλοί, το φαινόμενο των εργαζόμενων παιδιών και των παιδιών που δεν πάνε στο σχολείο δεν είναι άγνωστο και στη χώρα μας. Το μέλλον γι’ αυτά τα παιδιά διαγράφεται ζοφερό, καθώς δεν τους δίνεται καν η δυνατότητα να αναπτύξουν τις ικανότητές τους και να διευρύνουν τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους αλλά και την κοινωνική τους θέση μέσα από το σχολείο. Βασικά δικαιώματα του παιδιού όπως το δικαίωμα στη μόρφωση και το δικαίωμα στο παιχνίδι είναι άγνωστα γι’ αυτά τα παιδιά. Κάποια δουλεύουν σε θορυβώδη κι επικίνδυνα εργοστάσια, άλλα στα χωράφια από την αυγή ως το σούρουπο, άλλα είναι θύματα της βιομηχανίας του σεξ. Πολλά είναι «αόρατα» κυριολεκτικά, καθώς δουλεύουν σε σπίτια ως οικιακοί βοηθοί, ή σε βιοτεχνίες κατασκευής χαλιών ή αθλητικών ειδών (π.χ. μπάλες στο Πακιστάν), συχνά με κάποια μορφή σκλαβιάς Κάποια τραυματίζονται σοβαρά ή πεθαίνουν πριν καν την εφηβεία. Και ας μην ξεχνάμε τα ψυχολογικά τραύματα και την καθυστέρηση στην πνευματική και σωματική ανάπτυξη ενός παιδιού που δουλεύει.

Η οικονομική συνεισφορά τους στον ελλιπή οικογενειακό προϋπολογισμό αποτελεί τον βασικότερο παράγοντα που ωθεί τα παιδιά στην εργασία και κατ’ επέκταση στην εκμετάλλευσή τους από πολύ μικρή ηλικία. Ο κυρίαρχος ρόλος του οικονομικού παράγοντα στην έναρξη της παιδικής εργασίας γίνεται φανερός αν εξετάσει κανείς την οικογενειακή προέλευση των παιδιών. Πρόκειται κυρίως για παιδιά οικονομικώς ασθενέστερων οικογενειών, αναλφάβητων και σε μεγάλο ποσοστό προσφύγων.

Η παιδική ηλικία δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις συνώνυμη με την ανεμελιά, το παιχνίδι και τα ξένοιαστα μαθητικά χρόνια, καθώς, εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο χάνουν νωρίς το παιδικό τους χαμόγελο και αναγκάζονται από την τρυφερή τους ηλικία να ενταχθούν στον σκληρό κόσμο της εργασίας.

(περ. Ιατρικά θέματα)

 

 

Κι ένα τραγουδάκι του Παύλου Σιδηρόπουλου με εικόνες σχετικές με την παιδική εργασία

Ο δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς

12 Ιαν.
Το εξώφυλλο του βιβλίου

Το εξώφυλλο του βιβλίου

«Ο δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς» της Μαρούλας Κλιάφα είναι ένα επιστολικό μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε το 2003 από τις εκδόσεις Κέδρος.  

Ως είδος, το επιστολικό μυθιστόρημα, παρότι κατέχει εξέχουσα θέση στη λογοτεχνική παραγωγή του 18ου αι., εξακολουθεί να συγκινεί τους αναγνώστες ακόμη και σήμερα. Πρόκειται για ένα είδος που δίνει την ευκαιρία για ανταλλαγή εμπειριών και απόψεων, προσφέρει αμεσότητα και δίνει στην υπόθεση μια ρεαλιστική βάση.

 

 Η υπόθεση του έργου

     Κεντρικές ηρωίδες του βιβλίου είναι δύο δεκαπεντάχρονα κορίτσια, η Ελένη, ελληνικής καταγωγής, και η Βερόνικα, αλβανικής καταγωγής. Μια αγγελία για αλληλογραφία σε ένα περιοδικό γίνεται η αφορμή για τη δημιουργία μιας ζεστής φιλίας ανάμεσα στα δύο κορίτσια που ανήκουν σε δυο διαφορετικούς κόσμους: τη Βερόνικα, που έρχεται στα Τρίκαλα από την Αλβανία κουβαλώντας τις τραυματικές εμπειρίες του ξεριζωμού, και την Ελένη, κόρη αστικής αθηναϊκής οικογένειας, που κανένα πρόβλημα δε φαίνεται να σκιάζει τη ζωής της.

      Επί οχτώ ολόκληρους μήνες οι δυο φίλες αλληλογραφούν και εκμυστηρεύονται η μία στην άλλη τις ενδόμυχες σκέψεις και τα όνειρά τους. Περιγράφουν με χιούμορ τη ζωή τους στο σχολείο, σχολιάζουν τα όσα παράλογα συμβαίνουν γύρω τους, ερωτεύονται, απογοητεύονται, αλλά και ελπίζουν. Κι ενώ η Βερόνικα εκμυστηρεύεται στη φίλη της τα προβλήματα που βιώνει λόγω της καταγωγής της, η Ελένη της δίνει την εικόνα ενός όμορφου κοριτσιού με πολλές ανέσεις και κατακτήσεις.

     Η εικόνα αυτή ανατρέπεται όταν η Ελένη γράφει στη φίλη της ότι θα συμμετείχε στους πανελλήνιους σχολικούς αγώνες μπάσκετ, το οποίο και λάτρευε.  Η Βερόνικα  αποφασίζει να της κάνει έκπληξη και να πάει να τη δει στο Βόλο, ώστε να γνωριστούν επιτέλους από κοντά. Για κακή της τύχη, όμως, η Βερόνικα συναντά εκεί μια φίλη της Ελένης, τη Μάρθα, η οποία της εξηγεί ότι η Ελένη έχει χάσει τον πατέρα της σε δυστύχημα, εξαιτίας του οποίου και η ίδια έχει μείνει ανάπηρη και κλεισμένη στον εαυτό της. Η Βερόνικα μένει άναυδη. Όταν ρωτάει την Ελένη, το παραδέχεται και λέει ότι δεν ήθελε να πει ψέματα, απλώς ο ψυχολόγος τής είπε ότι είναι καλό να μιλήσει με ένα άλλο κορίτσι και να παρουσιάσει τον εαυτό της όπως αυτή ήθελε. Κι ενώ αρχικά η Βερόνικα παρεξηγείται, στο τέλος αντιλαμβάνεται την καταθλιπτική ζωή της Ελένης, τη συγχωρεί, ενώ και η ίδια ζητάει συγνώμη για τον εγωιστικό χαρακτήρα της, υποσχόμενη ότι θα συνεχίσει να ακούει την παραμυθένια ιστορία τής φίλης της.

Η συγγραφέας

μαρούΗ Μαρούλα Κλιάφα γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1937 στα Τρίκαλα, όπου και κατοικεί μόνιμα. Έχει σπουδάσει δημοσιογραφία, είναι παντρεμένη με τον Κώστα Κλιάφα και έχουν δύο παιδιά. Από το 1972 ασχολείται με τη λογοτεχνία, τη μελέτη της τοπικής ιστορίας, τη συλλογή λαϊκών παραμυθιών και θρύλων και τη συλλογή παλαιών φωτογραφιών. Τα μυθιστορήματά της για εφήβους έχουν κάνει πολλές επανεκδόσεις, ένα βιβλίο της έχει μεταφραστεί στα ρωσικά και ένα στα γερμανικά, ενώ αποσπάσματα των έργων της έχουν συμπεριληφθεί σε σχολικά βιβλία του δημοτικού σχολείου και στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του γυμνασίου. Τα μυθιστορήματά της Άγρια παιχνίδια και Μια μπαλάντα για τη Ρεβέκκα ήταν υποψήφια για το Βραβείο Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου του περιοδικού Διαβάζω και το Μια μπαλάντα για τη Ρεβέκκα για το Κρατικό Βραβείο του 2011.