Αρχείο | Μουσική RSS feed for this section

Ο θούριος

13 Νοέ.

θούριος

   H λέξη «θούριος» σημαίνει στα αρχαία ελληνικά πολεμικός, ορμητικός. Ο Όμηρος χρησιμοποιούσε τη λέξη «θούρος» ως επίθετο στο θεό του πολέμου, Άρη.
   Αυτό το όνομα επέλεξε ο Ρήγας Φερραίος να δώσει στο ποίημα που έγραψε το 1797. Η επιλογή του ονόματος δεν είναι τυχαία, αν αναλογιστούμε ότι πρόκειται για έναν πατριωτικό, επαναστατικό ύμνο που σκοπό έχει να αφυπνίσει τους σκλαβωμένους στον οθωμανικό ζυγό Έλληνες.
    Ο Θούριος του Ρήγα είναι το τρίτο μέρος του πολιτικού φυλλαδίου του «Νέα Πολιτική Διοίκησις των κατοίκων της Ρούμελης της Μικράς Ασίας των Μεσογείων Νήσων και της Βλαχομπογδανίας».

 

O συνθέτης Χρήστος Λεοντής

O συνθέτης Χρήστος Λεοντής

  1970. Εκατόν εβδομήντα τρία χρόνια μετά τη σύνθεση του Θούριου του Ρήγα ο συνθέτης Χρήστος Λεοντής επιλέγει να μελοποιήσει το συγκεκριμένο ύμνο. Ο Χρήστος Λεοντής καταλήγει στο Θούριο, καθώς η λογοκρισία της Χούντας θα επέτρεπε μόνο ένα πατριωτικό τραγούδι. Βέβαια, οι στίχοι του τραγουδιού θα μπορούσαν κάλλιστα να στρέφονται και κατά της δικτατορίας. Το θέμα είναι, όπως υποστήριξε αργότερα ο Χρ. Λεοντής, ποιος τα λέει και για ποιον….

 Ακολουθεί ο Θούριος σε μουσική Χρ. Λεοντή, ερμηνευμένος από τον Νίκο Ξυλούρη.

 

 

 

 

Advertisements

Γεύμα στη χλόη

2 Ιον.

Ο Μανέ, ζωγράφος θεμελιωτής της μοντέρνας τέχνης, γεννήθηκε το 1832 στο Παρίσι και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού (1850-1856).

Γεύμα στη χλόη
To 1863 ζωγραφίζει το περίφημο έργο του «Το γεύμα στη χλόη», το οποίο και εξέθεσε στην «Έκθεση των απορριφθέντων», όπως ονομάστηκε η έκθεση που διοργανώθηκε το 1863 με τα έργα όλων εκείνων που είχαν απορριφθεί από την επίσημη έκθεση του Παρισιού.

Εδουάρδος Μανέ, Γεύμα στη χλόη, 1863, ελαιογραφία, Παρίσι, Musee d' Orsay

Εδουάρδος Μανέ, Γεύμα στη χλόη, 1863, ελαιογραφία, Παρίσι, Musee d’ Orsay

Στον πίνακα αυτόν απεικονίζεται μια παρέα τεσσάρων ατόμων, δύο ανδρών και δύο γυναικών, η μία από τις οποίες, στο πρώτο επίπεδο του έργου, εμφανίζεται γυμνή να γευματίζει σε τοπίο της εξοχής.
Ο Μανέ, ακολουθώντας την προτροπή του Γάλλου ποιητή και τεχνοκρίτη Σαρλ Μπωντλέρ να ζωγραφίσει τη σύγχρονη ζωή, χρησιμοποίησε φιλικά του πρόσωπα για τις τρεις από τις τέσσερις μορφές.

Αντιδράσεις
Το έργο χαρακτηρίστηκε από τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα τον Γ’ ανήθικο. Η αντίδραση προήλθε από το γεγονός ότι ο Μανέ τολμούσε να υπαινίσσεται ερωτική συνεύρεση, δείχνοντας γυμνή μια απλή, γνωστή του κοπέλα, ενώ μέχρι τότε το γυμνό είχε συνυφανθεί μόνο με θεϊκές ή τουλάχιστον, μυθικές μορφές, και ο ερωτισμός καλυπτόταν πάντα με το πέπλο της αλληγορίας, όπως συνέβαινε σε συνθέσεις των αναγεννησιακών ζωγράφων Τζιορτζιόνε, Ραφαήλ και Τιτσιάνο. Ο πίνακας ενοχλούσε, εξάλλου, γιατί αντιπροσώπευε τολμηρές εικαστικές λύσεις.

Το πρότυπο
Η σύνθεση του Μανέ κατάγεται από έργο του Ραφαήλ, γνωστό από το χαρακτικό του Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι (περ. 1480 – περ. 1534) «Κρίση του Πάρη». Στο κάτω δεξιό τμήμα του χαρακτικού βλέπουμε δύο γυμνούς ποτάμιους θεούς και μια Νύμφη να κάθονται, σε μια δευτερεύουσα σκηνή στην Κρίση του Πάρη.

krish p;ari

Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι, Κρίση του Πάρη, Βρετανικό Μουσείο Λονδίνου

Όμως οι ποτάμιες θεότητες του χαρακτικού του Ραϊμόντι μεταμορφώνονται από το Μανέ σε σύγχρονούς του Παριζιάνους. Ο Μανέ ντύνει τους δύο άνδρες με σύγχρονα ρούχα, αλλά κρατάει το γυναικείο γυμνό, συνδέοντας τις μορφές με συγκεκριμένα πρόσωπα της εποχής.Έτσι το θέμα «εκσυγχρονίζεται»: παύει να είναι μια μυθολογική σκηνή και μεταβάλλεται σε μοντέρνα εικόνα. Οι μορφές δεν αποδίδονται ανάγλυφεες, αλλά το φως λειτουργεί σαν χρώμα, δηλαδή τις «χρωματίζει».

Go wild in the Country

Το 1981 το μουσικό συγκρότημα Bow Wow Wow κυκλοφορεί το δισκο Go wild in the Country, το εξώφυλλο του οποίου είναι μια φωτογραφία του Νικ Έγκαν.

Το εξώφυλλο του δίσκου

Το εξώφυλλο του δίσκου

Η φωτογραφία, όπως εύκολα μορεί κανείς να διαπιστώσει, είναι μια άλλη εκδοχή του έργου του Μανέ «Γεύμα στη χλόη»

Και ένα τραγούδι από το δίσκο…

Πηγές

http://www.greek-languange.gr

Ιστορία των Τεχνών, Τέχνες και δημιουργοί, εκδ. ΟΕΔΒ

Τα τραγούδια της κατοχής

10 Νοέ.

Με αφορμή το κείμενο «Οι πιτσιρίκοι» του Δημήτρη Ψαθά

    Γερμανική κατοχή. Αθήνα. Πείνα και εξαθλίωση. Ένα μοναδικό φαινόμενο μιας ιδιότυπης αντίστασης σε όλη την κατεχόμενη από τις δυνάμεις του Άξονα Ευρώπη είναι οι πιτσιρίκοι της Αθήνας που σαλτάρουν, πηδάνε, δηλαδή, στα γερμανικά φορτηγά και αρπάζουν ό,τι μπορούν: ρεζέρβες, τρόφιμα, μπιτόνια με πετρέλαιο. Τα λάφυρα αυτά τα παίρνουν στα  σπίτια τους ή τα μοιράζουν σε οικογένειες που τα έχουν απόλυτη ανάγκη, για να επιβιώσουν.

    Το πρώτο από τα δύο τραγούδια που ακολουθούν είναι ένα ρεμπέτικο της κατοχής για τους πιτσιρικάδες-σαλταδόρους. Έχει γραφεί από το Μιχάλη Γενίτσαρη. Το βίντεο είναι απόσπασμα από την τηλεοπτική σειρά «Το μινόρε της αυγής¨

   Το επόμενο τραγούδι είναι βασισμένο σε ένα αυτοσχέδιο ποιηματάκι του κόσμου που περίμενε για ώρες ολόληρες στην ουρά τα συσσίτια του Ερυθρού Σταυρού στην κατοχή. Παρά την πολύωρη αναμονή συχνά έβγαινε στο τέλος μια χοντρή κυρία του Ερυθρού Σταυρού και έλεγε στα πεινασμένα παιδάκια «νιξ φαϊ», τέλος, δηλαδή, το φαγητό. Το τραγουδάκι αυτό συμπεριέλαβε αργότερα ο Πάνος Τζαβέλας στο δίσκο “Τραγούδια από το αντάρτικο λημέρι του Πάνου Τζαβέλα”

Πατάω ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή